Diverse leden van zowel Cycloteam als WTC Maas~Waal kleuren in de donkere maanden het technische parcours in Drunen groen/geel en blauw/oranje .


Het is nog steeds niet duidelijk waarom het elke woensdagmiddag zo druk is: om de conditie op pijl te houden of het herstelbier, sterke verhalen en de gezelligheid in de Klinkert na afloop?!





Verslag:

Na een paar weken niet buiten op de fiets te hebben gezeten, maar toch de nodige kilometers te hebben gemaakt op een stoffige zolderkamer, waar de temperatuur overigens niet veel hoger was dan buiten, werd het weer hoog tijd om de bossen in te duiken.

Vijf fanatiekelingen in de verpersoonlijkingen van Joop, Leonard, Dirk, Leon en ik, stonden half 3 klaar om een rondje te fietsen op het modderige/ijzige/sneeuwige parcours. Leon kwam net over half 3 met het stoom uit z'n neusgaten aanrijden. Deze onvervalste doorzetter uit de Hoeksche Waard had al een rondje gedaan in barre omstandigheden. Hij gaf aan dat het parcours begaanbaar was, maar daar was ook alles mee gezegd.

Plakken bevroren sneeuw, die waren gehard door de combinatie van de vost en de regenval van de laatste dagen, behoede dat er snel door de bochten gereden kon worden. Ploeteren door de modder en plassen proberen te ontwijken, zo is de hele tocht samen te vatten. Op de spaarzame rechte stukken die goed begaanbaar waren werd natuurlijk de gashendel spaarzaam opengetrokken.

De mens wordt gevormd door zijn omgeving, en de mens vormt zijn omgeving.

Deze axioma bleek weer eens van toepassing door en op de persoon van Dirk Keijnemans. De barre omstandigheden halen het beste in hem naar boven, maar ironisch genoeg zoekt hij deze omstandigheden ook altijd op.

Een nader onderzoek naar het verband van deze stelling verdient zeker aanbeveling, al roept het meer fundamentele vragen op over de bestaansredenen van de sportieve fietser op zich. Misschien moeten we daar eens over na gaan denken in het nieuwe jaar!

Anyway, ik dwaal af. Het was afzien en modderig. En koud! Dat ondervond ik aan den lijve toen in mijn tempo aanpastte aan de voor mij rijdende Joop, die een heel constant tempo voerde. Na enige tijd merkte ik dat ik het kouder kreeg, en het zelfs lastig begon te vinden om aansluiting te houden. Het leek net alsof mijn lichaam zich in een reservestand zette, zodat het de meest vitale onderdelen kon beschermen tegen de naderende onderkoeling.

Dit was het teken, ingegeven door mijn bovenkamer, om de benen te laten spreken. Soms moeten die de regie overnemen, ook al druist dat in tegen de aanvaardbare logica. Gassen dus. De lichaamstemperatuur schoot omhoog, modder spatte op, bomen vlogen voorbij, evenals de tijd.

Na anderhalf uur, een absoluut record wat betreft tijdsbesteding over 1 ronde, kwamen we verkleumd aan bij de Klinkert. Groot respect voor Don Leon, die twee rondes had gefietst en die in deze omstandigheden dus meer dan 3 uur op het smalle zadel had gezeten.

Graag weer tot de volgende woensdagmiddag: In het nieuwe jaar!