Al snel na dat het nieuws ons had bereikt dat de organisatie van de Tour de Madagascar in een financieel penibele situatie verkeerde, besloten wij dit avontuur af te blazen en onze pijlen te richten op een ander, nieuw avontuur: fietsen in der Heimat van Dirk Keijnemans: Togo en Ghana.

Dirk is hier al zo vaak geweest, dat hij zelf de tel is kwijtgeraakt en dat hij zoals ook deze keer gebeurde, op straat werd herkend door een geldwisselaar, die hem van vroegere tijden kende.

Voor mij was zou dit wel een totaal nieuwe ervaring worden, aangezien dit de eerste keer in West-Afrika zou worden.

Na bepaling van de globale route, besloten wij dat wij het beste op Lomé, de hoofdstad van Togo konden vliegen. Daarna zouden wij naar Ghana gaan, om vanuit Ghana weer Togo binnen te dringen. Deze route was logistiek het meest logische, gezien de lagere kosten van het Togolese visum en ook wij moeten natuurlijk op de kleintjes letten…

De vlucht via Casablanca bracht ons midden in de nacht in Togo. We besloten om nog even een paar uurtjes op de bankjes van het vliegveld te slapen, alvorens de fiets in elkaar te zetten, die we vakkundig hadden verpakt in een kartonnen fietsdoos, annex koffer, waar ook de rest van onze ruimbagage in verpakt zat.

In de vroege ochtend werden de eerste kilometers van het jaar op het Afrikaanse continent gemaakt. Met de kartonnen doos achterop de bagagedrager laveerden we ons in een rechte lijn van het vliegveld richting het centrum van Lomé; handig als je met iemand op reis bent die de weg kent! Daar aangekomen bleek het hotel dat Dirk op oog had niet meer te bestaan, een ander dat hij kende bleek vergane glorie te zijn, maar gelukkig was er nog een ander alternatief, alwaar we werden ontvangen als helden, omdat de eigenaar dacht dat wij de hele Sahara waren doorgefietst met een kartonnen doos achterop. In werkelijkheid moest de reis dus nog beginnen.

De dag erna werd gebruikt als rust en acclimatisatiedag. De temperaturen lopen deze tijd van het jaar tegen de 40 graden en met alleen al naar m’n fiets te kijken liep het zweet al in dunne straaltjes van mijn voorhoofd.

In de vroege ochtend starten was het credo. Het leven komt erg vroeg op gang in deze tropische contreien. Het fietsen in de vroege ochtend bracht ons enigszins wat verfrissing, al verdween deze verkoeling al snel, om plaats te maken voor uren afzien in de kokende stoompan, met de koperen ploert hoog aan de hemel. Cola zorgde voor enige verzachting van het leed. Van deze ‘godendrank’ hebben wij dus ook ettelijke tientallen liters weggetikt.

De eerste paar dagen was het erg wennen aan de hitte. Het wegdek verslechterde naarmate we meer naar het Noorden trokken. Waar eerst asfalt met gaten lag, lagen er nu gaten opgevolgd door zand, gravel en stenen. Om echt vooruitgang te maken werd een flinke uitdaging, en al snel bleek dat wij onze ambities bij moesten stellen. Onze voorgenomen ronde bleek niet haalbaar, tenzij we meer dan 10 uur per dag op de fiets zouden doorbrengen. Daar hadden we beide weinig zin in, 6 uur per dag was lang genoeg.

Inmiddels waren we in Ghana aangekomen. We fietsten langs de oevers van het Volta meer, een groot stuwmeer, dat is aangelegd om heel Ghana van stroom te voorzien.

Na 8 dagen achter elkaar te hebben gefietst kwamen we aan in Accra, de hoofdstad. De dag erna was het tijd om een rustdag in te lassen. Zelf had ik wat lichamelijke ongemakken: een knie die bleef opspelen na de strandrace en wat buikkrampen door een of andere bacterie. Deze rustdag kwam dus als geroepen en aangezien we aan een klein resort zaten aan het strand was het ook aangenaam toeven.

Dirk ging met zijn fietsje op pad, een paar oude bekenden proberen op te zoeken, geld te pinnen (wat een onmogelijke missie bleek te zijn) en zijn perceel dat aan de kust ligt te bezoeken. Het ommuurde stukje land lag er nog maagdelijk bij en dat zal zo ook wel blijven de komende tijd…

Vanaf Accra was het nog twee dagen fietsen naar Lomé. Het was een prachtige rit langs de kust, waar we over een soort landtong fietsten met palmbomen, witte stranden en kleine dorpjes. Nog even een oud, vervallen Deens slavenfort een bezoekje gegeven in een typisch vissersdorp, waar net zoals overal ter wereld de vissers ’s ochtends al flink aan het zuipen zijn aan de sterke, eigen gestookte drank, die veel weg had van ‘helikopterbrandstof’.

Een slordige 1200 km verder kwamen we weer terug in Lomé, alwaar Dirk zijn wiel als eerste over de finish drukte. Deze eindsprint werd echter door de jury als ongeldig verklaard, omdat desbetreffende coureur niet op zijn rijwiel zat, maar rennend de lijn overschreed. De gele trui werd wel na een unaniem besluit om zijn schouders gehesen, terwijl ondergetekende de bolletjestrui mee naar huis mocht nemen.

En volgend jaar: dan gaan we weer naar Afrika!

Auteur: Daan Holdrinet