Tussen Kerst en Oud&Nieuw is het voor mij altijd een mooi moment om de balans van het afgelopen jaar op te maken. Een moment van bezinning, reflectie en het (bij)stellen van doelen voor het nieuwe jaar. 2011 heeft mij sportief gezien niet gebracht wat ik had verwacht.

In mijn vooruitblik naar 2011 gaf ik nog het volgende aan:

“Afgelopen jaar (2010) was (ENKEL!) qua resultaten betreft een verloren seizoen. Dit jaar (2011) hoop ik toch weer in de voorste frontlinies de bekende Cycloteam.nl kleuren te kunnen tonen. Tenslotte heeft een nieuw seizoen enkel nieuwe kansen als je die zelf creëert….en daar werken we dus hard aan. “

In 2010 had ik last van peesproblemen en kon daarom niet de vereiste vorm krijgen die ik graag had gewild. Door vanaf begin 2011 aan de slag te gaan met stabiliteit- en krachttraining (2* per week van Klaaswaal naar Waalwijk!) kwam ik aan het begin van 2011 steeds beter in mijn vel te zitten. Ik merkte dat ik weer maximaal belast kon worden en kon zodoende ook mijn trainingsarbeid flink opkrikken. Ook door wat gerichter bezig te zijn met voedingssupplementen (Multi vitamine met o.a. veel vitamine B11 en  B12 en ijzer, icm extra mineralen), heb ik ook nooit meer last gehad van kramp.

Mijn mooie vooruitzichten voor 2011 waren in januari o.a.:

-          5daags trainingskamp omgeving Alicante in februari;

-          8daags trainingskamp Gran Canaria in maart;

-          3 dagen omgeving Saint Tropez inclusief cyclo in april;

-          (fiets)weekje in Limburg in mei inclusief Cyclo;

-          3 dagen in Vogezen in juni inclusief cyclo;

-          Meerdaagse wedstrijd bij Elite zc in België (4) in juli;

-          Weekendje Criquiellion in augustus

Op het trainingskamp in Alicante merkte ik dat ik ondanks een hele geringe voorbereiding en beperkte trainingsomvang toch gemakkelijk meekon met de Elite renners waarmee ik op pad was. Zeker gezien de toenmalige vorm, gaf dit hoop voor de rest van het seizoen. Ik maakte me na afloop van het trainingskamp bij mijn ploeggenoten van de Hoekse renners niet heel populair door in mijn wielerkoorts aan geven dat ik van een trainingskamp toch wel iets meer had verwacht. Dit werd door vele gezien als een domme actie, maar zo wist ik wel gelijk wat de onderlinge verhoudingen waren en aan wie je wel/niks zal hebben. Relativerend vermogen vind ik persoonlijk heel belangrijk en zij die daartoe niet in staat zijn, daar heb ik ook niet veel mee. Weten jullie ook weer dat ook mijn ‘domme’ acties, meestal doordacht zijn…

Het trainingskamp in Gran Canaria was achteraf gezien  het hoogtepunt van 2011. Dit niet zo zeer door sportieve prestaties, maar gewoon omdat het reuze gezellig was en dat we daarnaast ook nog lekker gefietst hebben. Voor 2012 kijk ik hier dus zeker weer naar uit!

Met een redelijke vorm vertrokken we naar Saint Tropez. Omdat de organisatie hiervan voor een groot deel bij Christian en mij lag, was ik niet echt bezig met de eerste cyclo  van het seizoen. Dit ook omdat ik met mijn toenmalige trainer had afgesproken dat ik pas vanaf juni in vorm zal zijn. Dit kwam ook omdat we pas half januari waren begonnen met stabiliteitstrainingen en het vanwege mijn peesproblemen bij mijn linkerknie en kuit wel een paar weken had geduurd voordat ik over kon gaan op krachttrainingen.  De sfeer in Saint Tropez was top. Heel leuk om weer nieuwe cyclokleppers te ontmoeten, zoals o.a. Jasper, Tim , Frank en Dimitri. De cyclo verliep vervolgens, op wat bidonaanvoerprobleempjes na, ook best goed en eindigde als 13^e . Ik was er zodoende van overtuigd dat ik rond juni in staat moest zijn om in de Ardennencyclo’s in de top 10 te kunnen rijden en ook in de 3Ballons voor minimaal een top 20 positie te kunnen rijden.

Na Saint Tropez pakte ik de draad verder op en begon door de zwaardere trainingen steeds makkelijker te rijden. Ook in de elite Klassiekers merkte ik dat ik steeds makkelijker mee kon rijden en probeerde zelfs een paar keer mee weg te rijden. De beste klassieker voor mij werd Zuid-Hollandse eilanden, alwaar ik letterlijk langs mijn huis reed en kon zwaaien naar de familie. Ook leuk voor Devi om zijn vader voorop te zien van zo’n groot peloton met motorbegeleiding ervoor en al die volgauto’s erachter…Helaas zat ik net opgesloten toen er 15 man wegreden en sprintte ik naar plek 34 bij de plaatselijke rondes in Spijkenisse. Die 34^e plek is natuurlijk nietszeggend, maar het gemak waarmee ik toen reed was voor mij een teken dat de goede vorm er wel aan zat te komen.

Helaas brak mijn trainer/coach in die periode zijn sleutelbeen, waardoor hij een paar weken uit de roulatie was bij het trainingscentrum in Waalwijk. De stok achter de deur die ik toch echt nodig heb, viel zodoende weg en van mijn trainingsdiscipline en krachttraining kwam niet veel meer.

De fietsweek in mei ging vervolgens niet door omdat er geen cyclo in België of Nederland was in die periode. Daarentegen zat ik lekker met mijn gezin in het Heijderbos .

De echte topvorm was er zodoende niet in juni, maar bij de Granfondo Ardennaise merkte ik wel dat ik wel voor een top tien plek kon meestrijden. Helaas begin ik weer dezelfde ‘fout’ die ik altijd maak als ik makkelijk rijd, ik ging te veel doen. Dacht nog even dat ik in staat was om met één van de mannen van Grinta in de achtervolging te gaan op de twee koplopers, maar blies mezelf toen op en moest dit zodoende bekopen. Gevolg was dat ik een paar kilometer solo reed en me toen maar liet opslokken door de 2^e groep. Uiteindelijk toch nog 17^e, maar ook hier wist ik dat een top 10 zeker mogelijk was geweest. (en daar verlang ik zo naar, aangezien mijn beste uitslag 11^e is bij de oude Eddy Merkx en IK er zeker van overtuigd ben dat ik beter kan)

De volgende cyclo was de 3Ballons. Bij de eerste klim zat ik veel te ver toen het brak. Ook dat heb ik als het te makkelijk gaat…ik dacht dat ik het gat wel even dicht kon rijden. Het nivo lag hier echter met een hoop Veltec kleppers erbij toch wel een stuk hoger en bovenop de eerste klim waren er al een 15 tot 20 man ‘ontsnapt’. Uiteindelijk lukte het me, samen met nog iemand van Veltec, op het tussenliggende stuk het voorste pelotonnetje weer bij te halen en omdat ik begreep dat er nog een mannetje of 5/6 daarvoor waren weggereden, besloot ik maar om zelf de kop te nemen van deze groep. Ik reed immers voor mijn gevoel makkelijk en heb een hekel aan de benen stil houden. Ook leuk om later uit de verslagen van onze cycloreporter Rob te kunnen achterhalen dat het gat met de tweede groep onder mijn tempo werd gemaakt! (beetje jammer dat hij deze ‘eer’ toeschreef aan de Grinta mannen, maar ach...mijn tijd komt nog wel). De pechduivel zorgde er echter voor dat een goede uitslag er niet in zat..Nota bene tijdens een klim reed ik lek en omdat ik op tubes reed en deze met geen mogelijkheid gedicht kreeg met dat witte spul, was het na iets meer dan 60 km. al einde oefening.

Twee dagen later ging ik bij het DK voor Elite en Beloften al in de eerste ronde op het natte wegdek onderuit omdat ik het achterwiel van mijn voorganger aantikte. Dat het ene ongeluk niet op het andere kan wachten! Ik voelde gelijk dat het goed mis was. Zo voelde een sleutelbeenbreuk dus dacht ik nog. Na mijn operatie bleek de breuk toch wel iets gecompliceerder te zijn dan een ‘normale’ sleutelbeenbreuk. Het bot was versplinterd en er moest wat vakmanschap aan te pas komen met wat plaatjes en schroeven om de boel weer bij elkaar te krijgen.  Daar ging mijn seizoen….

Maar we gaan natuurlijk niet bij de pakken neerzitten. Eind augustus maakte ik mijn rentree. Een dag voor de Criq zat ik voor het eerst sinds het DK van half  juni weer buiten op de racefiets. Omdat de regen met bakken uit de lucht kwam, was ik behoorlijk bang om te vallen. Dit zal volgens de chirurgen in het ziekenhuis ook gelijk fataal kunnen zijn voor mijn sleutelbeen. Met het voornemen om geen enkel risico te nemen, begon ik zo aan de Criq. Na de eerste klim zat ik netjes bij het eerste grote peloton en dat met enkel een paar trainingen op de Elite. Bij de eerste afdaling besloot ik de groep te laten rijden. Achterwieltjes op een nat wegdek gaven me een angstig gevoel. Elke keer als er een groep voorbij kwam, besloot ik deze te laten passeren en zo kwam ik na ruim 6,5 uur moegestreden over de finish. Ruim 1,5 uur meer dan normaal benodigd zal zijn, maar toch voldaan dat ik eindelijk weer buiten op de fiets zat! Dat gaf me toch wel weer een kick, zeker omdat ze vanuit het ziekenhuis hadden medegedeeld dat fietsen er voor mij niet in zal zitten zolang dat bouwwerk in mijn lijf zit.

Na deze tocht nog een paar solo trainingen gedaan van tegen de 200 km. aangezien ik de smaak weer te pakken had. Ik pakte met veel plezier de racefiets, maar toen was het cycloseizoen al afgelopen. Omdat het wel erg begon te kriebelen, pakte ik ook mijn mountainbike weer uit de schuur. Eens kijken of ik op de mountainbike ook geen last zal krijgen van mijn sleutelbeen. Dit ging wonderbaarlijk goed en zodoende was ik al snel in het bos te vinden. Nog één doel was er dan over voor 2011. De strandrace Hoek-van Holland – Den Helder begin november. De weken daarvoor helaas vanwege drukte op het werk niet kunnen trainen, maar de vorm was inmiddels voor mijn gevoel best redelijk.

Na de debacle van het jaar ervoor, hoopte ik dit jaar toch wel te finishen. Al na een paar kilometer ging het mis. Omdat een paar renners voor me vastliepen in het mulle zand, ontstond er een valpartijtje. Recht voor me kon de latere winnares nog net uitwijken, maar helaas bleek ik niet meer in staat om haar te omzeilen. Gelukkig bleven we nog net overeind, maar de fietsen zaten wel in elkaar vast. Het duurde zodoende even voordat we weer op de fiets zaten en daardoor had ik aansluiting met de eerste 100-150 renners wel gemist. Het werd dus weer een inhaalrace, maar die strandde bij het groepje dat reed voor ongeveer plek 50. Meer zat er nu niet meer in. Zo’n 25 kilometer voor de finish de volgende de volgende tegenslag. De derailleur brak volledig af toen ik het strand af reed. Einde rit. Ongelukkig in het spel, gelukkig in de liefde zullen we dan maar zeggen…

De resterende weken van het jaar, was de animo niet erg groot meer om de fiets erbij te pakken. De afgelopen vijf weken kwam ik nog niet aan vijf uur training in totaal. Na de vakantie met de familie van vorige week, besloot ik afgelopen zaterdag de extra kilootjes die ik nu meedraag, weer weg te gaan werken. De tubes opgepompt, ketting gesmeerd en op pad voor een uurtje op drie. De eerste 2 gingen best lekker, reed zo’n 31.5 km/u zonder dat ik het gevoel had echt mijn best te moeten doen. Was met een graadje of 7 niet heel koud en het waaide nog best aardig. Ik was op pad gegaan met twee bidonnetjes, waarvan 1 met water en de andere met een beetje Nesquick aardbeiensmaak. Voor de zekerheid stak ik nog maar een stroopwafel bij me die ik nog in mijn wielrentas vond.

Bij ’s Gravendeel reed ik onder een tunneltje door. Netjes over het fietspad. Pfffff, tube lek. Bleek dat er een paar bierflesjes kapot waren gegooid en uiteraard mocht ik daar weer doorheen rijden. Bij inspectie van mijn achterband, bleek de snee toch wel aanzienlijk te zijn. Na het drama van de 3Ballons, lukte het me dit keer wel om die witte zooi erin te krijgen. Er kwam ook wat druk in de band, maar helaas kwam het spul vervolgens ook net zo hard weer door het gat naar buiten. Gelukkig zat er op een paar honderd meter afstand een fietsenmaker en kon ik daar een wiel krijgen om alsnog thuis te komen (André nog bedankt!). Ik stapte vervolgens weer op om terug te fietsen, laatste 15 km. met tegenwind. Na een paar km. kom ik helemaal niet meer vooruit. Als ik erover  nadenk voelde ik me inderdaad behoorlijk slap. Voordat ik die lekke tube kreeg had ik ook al zo’n hongergevoel. Het was al een uurtje of vijf geleden dat ik mijn twee boterhammen als ontbijtje had genuttigd …ja hoor. Dat kan er ook nog wel bij.

Wij eindigen dit jaar gewoon met een training inclusief lekke band EN hongerram (zoals Boogie dat zo mooi noemde). Wat heb ik nog aan voorraad bij me? In mijn bidon enkel nog wat water. Die met dat beetje Nesquick was als eerste gesneuveld. Misschien omdat ik toen al trek had? Ik tref gelukkig die ene stroopwafel aan. Ik neem een hap en breek bijna mijn tanden af. Ik kijk toch maar even naar de datum. Ten minste houdbaar tot augustus 2011. Ach, dat is best nog goed te doen. Wel verdomde taai, maar het gaat erin als boterkoek. Veel heb ik er echter niet aan. De resterende kilometers gaan heel langzaam voorbij. Ik kom het gehele stuk niet meer boven de 26. Ik moet aan CSI denken en had gehoopt dat ik zo veel geld had gehad dat ik de veroorzakers van mijn lekke band kon opsporen. DNA onderzoek op alle scherven die er liggen en vervolgens alle scholen af brainstorm ik in mijn hoofd. Bij het oppakken van de dader zal hij dezelfde pijn worden aangedaan als die ik nu fysiek en mentaal voel. Een bierflesje zal alleen operatief nog uit zijn lichaam verwijderd kunnen worden.

Met striemende pijn in mijn bovenbenen kan ik eindelijk de garage opendoen. Mijn handen voelen bevroren aan, ondanks dat het bij lange na niet vriest. Ik zie lijkbleek en ben op. Vijf weken inactiviteit en een overdaad aan verzadigde en onverzadigde vetzuren (chips, nootjes, gebak, snacks etc.) waren er toch iets te veel van het goede…Voornemen om snel weer de knop om te zetten. Na regen komt zonneschijn (hoop ik).

Vanwege de Kerst wordt dat pas woensdag. Zondag weer een kilootje aangekomen bij mijn schoonouders en daarna nog zeker een halve erbij bij mijn ouders op de maandag en dinsdag…

Woensdag 28/12. Heb nog  steeds het voornemen om een lange rit te maken. Ik kan me er echter niet toe zetten om daadwerkelijk mijn spullen te pakken en om te kleden. Ik doe de garagedeur open en een koude wind blaast naar binnen. Snel weer dicht. Ik lijk wel gek om naar buiten te gaan. Normaliter geen probleem als je eenmaal weer besmet bent met de wielerkoorts, maar in dit  stadium tussen afkikken en opnieuw oppakken, is de animo ver te zoeken. Ik besluit toch op de fiets te stappen. Het wordt echter de veilige en warme zolder. Kies het Sella rondje uit en ben 2uur en tien minuten bezig me rot te zweten op de Elite. 5 bidonnetjes gedronken en vervolgens ook weer weggevloeid. Kijk naar de statistieken. Zie dat mijn vorige poging (tijdens herstel van mijn sleutelbeen)  in 1.50 ging. Maar liefst 20 minuten langer. Pluspuntje is dat deze sessie bij een gemiddelde hartslag ging van 154 bij toen 164. Weet wel dat er weer heel wat werk aan de winkel is om in 2012 eindelijk eens te doen wat ik zelf verwacht. Wie zaait, zal oogsten!

2011 werd sportief gezien dus niet mijn jaar.. Ook op het werk was er weinig om voor te juichen. Ik begon het jaar nog met hele mooie voornemens om een aparte opleidingsvariant Sport & Bestuur te mogen ontwikkelen, coördineren en te doceren. Daarnaast had ik ook toestemming gekregen om een MBA Sportmanagement te mogen gaan volgen. Hier keek ik echt naar uit. Helaas ging door beide plannen resoluut een streep toen de aanmeldingen bij Inholland vanwege de negatieve publiciteit (die voor mijn opleiding echt helemaal niet opgaat!), behoorlijk achterbleven bij begroot. De Sport en Bestuur variant is zodoende geparkeerd  tot hopelijk volgend jaar en het opleidingsbudget is niet toereikend om mijn MBA te bekostigen..

Voor 2012 staat er in ieder geval weer veel moois op het programma. In januari weer richting Alicante voor een weekje duurtrainingen. In februari lekker een weekje op Gran Canaria vertoeven. Vervolgens weer beginnen met Saint Tropez om via de Ardennaise en de Eddy Merckx klaar te stomen voor het hoofddoel van 2012, de TransAlp!

Dit keer niet met Christian en ook niet op de MTB, maar met Frank Scheffer en op de racefiets. De ambities zijn hoog en gezien het afgelopen seizoen mag het komend jaar wel een keertje meezitten, toch?

Zoals Winston Churchill het mooi verwoordde ‘Success is going from failure to failure without loss of enthusiasm ‘.

Ik wens iedereen een héél mooi, sportief, gezond, gelukkig en succesvol seizoen toe!

Leon