Wielerkoorts deel 1: The making of…
In een artikel dat in 1998 gepubliceerd werd in het National Journal of Justice stelde Dr. Alan I. Leshner, professor in de psychologie en hoofd van het National Institute of Drug Abuse (NIDA), dat "Verslaving zelden een acute ziekte is. Voor de meeste mensen is het een chronische aandoening met terugvallen." Eén van de hedendaagse "topdeskundigen" op het gebied van drugsrehabilitatie stelt dat voor de meeste mensen verslaving een "ziekte" is waar ze nooit vanaf zullen komen.
In hetzelfde artikel definieerde Dr. Leshner een succesvolle prestatie op het gebied van drugsrehabilitatie als volgt: "...een goed resultaat van de behandeling, en het meest redelijke resultaat, is een belangrijke afname van het drugsgebruik en lange perioden van onthouding met zo nu en dan terugvallen”.
Wist ik veel dat ik deze ellende op het hoofd haalde toen ik zo’n 5 1/2 jaar geleden een racefiets aanschafte. Genoodzaakt om te stoppen met hetgeen reeds neurologisch in mijn bioritme was ingepland. Dinsdag trainen, donderdag trainen en een paar biertjes en zaterdag een hele dag op de voetbal die dan vaak verlengd werd met een ‘afzakkertje’. Mijn gehele sociale leven stond in het teken van de voetbal. En daarover had ik geheel niet te klagen overigens…Was een beetje de sociale aanvoerder van de selectie en tevens bestuurslid en hoofdredacteur van het clubblad. Zelfs mijn vrouw offerde regelmatig een zaterdagje op om de leden van broodjes kroket etc. te voorzien.
En dan komen de blessures. Paar keer een stukje van een meniscus af laten halen…Och, paar weekjes eruit, maar altijd het gevoel weer terug te keren. Je merkt dan wel dat het gehele feest ook zonder jou gewoon door blijft hobbelen. Maar op den duur trek je de ‘stoute’ voetbalschoenen weer aan en doe je weer lekker in de wei mee. Biertje op de zaterdag en lang leve de lol. Totdat de echte blessures om de hoek komen kijken. Iedereen die dit een keertje heeft meegemaakt, zal nu bevestigd achter zijn Pc’tje zitten. Je raakt een beetje uit het zicht en telt eigenlijk (zeker voor je gevoel) niet meer mee. Je ‘zogenaamde’ vrienden komen als het een beetje meezit nog de eerste paar weken een keertje gedag zeggen en je ontvangt een bloementje van de selectie en bestuur etc., maar dan gaat de trein gewoon verder zonder jou. De wil om weer snel naar ‘de groep’ terug te keren is op dat moment nog behoorlijk sterk aanwezig. Na mijn enkeloperatie (enkelband afgescheurd en een zo onstabiele enkel dat ze een pees uit mijn kuit hebben gehaald en die zorgt er nu voor dat ik de pedalen rond krijg), kreeg ik het advies om niet meer te gaan voetballen. Sterker nog, ik kon (los van de vraag of ik dat daarvoor überhaupt wel kon dan) volgens de chirurg nooit meer voetballen. Moet je vooral tegen mij zeggen….slimpie.
Bijna een jaartje aan het revalideren geweest en dan toch weer de buitenlucht kunnen opsnuiven en de duels weer aan kunnen gaan. Geweldig! Binnen een paar weken al het gevoel dat je nooit weg bent geweest..Maar dan komen de eerste klachten, twijfel in je kop, had ik toch moeten luisteren naar die pipo de clown die zei dat voetballen uit den boze was?! Nee, natuurlijk niet. Gewoon luisteren naar je eigen lichaam. Nog geen jaar later brak ik mijn andere enkel…Oeps, kan gebeuren. Weer terugknokken naar hetgeen je gewend bent?! Ja zeker een poging gedaan. Pijn verbeten tijdens elke poging opnieuw terug te keren. En dan valt het doek.
Je neemt een beslissing om te stoppen. Eigenlijk nam je lichaam die al een paar jaar ervoor, maar het kwartje valt bij mij altijd wat later…En dan?! What the f.ck moet ik nu weer gaan doen?!
En dan koop je een fiets. En niet zomaar 1, nee eentje waar je dan echt trots op bent..Een PROrace (geen idee of het iets was natuurlijk) met een TRIPLE. Dat was het helemaal. Kon ik lekker de bergen in! Fiets was natuurlijk niet op maat afgesteld. Kocht dat ding bij Hopmans en ja die bleken achteraf toch niet echt bekend te staan om hun individuele benadering…Zat dus als een echte toerder op de fiets, niet dat dat me ook maar enigszins belemmerde in mijn fietsbeleving.
Was natuurlijk wel afwachten of die flinke investering (inclusief kleding, helm etc. toch zo’n 1.800 eurotjes) ook daadwerkelijk gebruikt ging worden. Is het überhaupt wel leuk om te fietsen?? Vond en vind het altijd geweldig om passief naar het wielrennen te kijken. Kon geen genoeg krijgen van de aanvalslust van Boogie, maar zelf aan de slag gaan??
En die kleding..Fassa Bortelo..geweldige outfit. Nu lach ik me kapot om al die ‘beginnelingen’ die in een veel te wijd Rabo shirtje zichzelf afmatten…Ik wist niet beter, laten we het daar maar op houden. Nog niet zo lang geleden heb ik van dat shirtje een poetsdoek gemaakt. Was toch wel behoorlijk aan de grote kant geworden…In zo’n 5 jaar tijd van 82 naar 68 kg. zijn toch wel een paar maatjes…
Ik kocht mijn fiets vlak voor onze huwelijksreis naar Borneo. Had dat bierbuikje al een beetje willen wegwerken, maar met een klein rondje Hoekse Waard van 35 km. bleek dat toch ook niet echt te lukken..In de zomer pakte ik het fietsen iets fanatieker op. Ging bij elke ‘training’ weg met het uitgangspunt, minimaal 30 gemiddeld. Weer of wind dat maakte me natuurlijk niet uit. Dat tellertje moest en zal boven de 30 aangeven als ik weer terug, naar adem snakkend, de garagedeur opende. Yes, weer gelukt. Een koers op zich.
Ik was nu helemaal klaar voor de strijd. Wilde weleens meemaken hoe zo’n wedstrijdje ging. Telefoonnummer van de Hoekse Renners opgezocht en gevraagd hoe je lid kon worden en waar je dan wedstrijden kon rijden? Wist ik veel dat je in september, wanneer het voetbalseizoen net begint, het wielerseizoen alweer teneinde liep..Kon nog 1 laatste MOLtraining meemaken op de maandagavond. Zo gezegd, zo gedaan. Drie keer een sanitaire stop waarbij de darmen behoorlijk hun best deden, brachten mij nog niet van de zenuwen af…In een peloton rijden…? Bij navraag over het gemiddelde van de koers (zo tegen de 40 km/u) was de
neiging om weer terug naar huis te gaan nog groter geworden.
Maar ik was hier met een doel. Mijn verdere leven kreeg hier een wending. Van de rokerige voetbalkantine waarbij je tijdens de wedstrijd afhankelijk bent van elkaar, naar een sport waarbij je zelfs op een feestavond je kleding de volgende dag niet buiten hoefde te hangen om die vieze stinklucht uit je kleren te krijgen..Wat dat betreft ben ik zelf maar een al te groot voorstander van het rookverbod!
Hoe kun je in vredesnaam 40 km/u rijden??? Die vraag die ging wel 1000 keer door de grijze massa heen. Ik was telkens alweer blij als er 31 gemiddeld op de teller stond nadat ik een tochtje had gemaakt van een kilometertje op 50.
Die eerste ‘koers’ werd een eitje! Tenminste zo was mijn belevenis na afloop. Wist ik veel dat het rondje op de Mol in Dordrecht ook echt geen ene reet voorstelde..en ook die ‘pannenkoeken’ die daar reden hadden mijn ontzag niet gekregen. Koerste het gehele HALF UUR voorin en toen hield alleen het noodlot, een lekke band, me van mijn eerste overwinning. Voor mijn gevoel dan uiteraard!
Over die lekke band…tja, ook weer een wijze les. Koop je een fiets bij een ‘groothandel’ moet je niet verwachten dat daar ook nog degelijke binnen- en buitenbandjes onder liggen. Was in die drie maanden dat ik aan het fietsen was al een keer of vijf lek gereden. Dacht echt serieus dat het aan mij lag en probeerde dus ook echt elke hobbeltje, kuiltje of steentje in de weg te omzeilen. Snapte al niet hoe die anderen dat allemaal voor elkaar kregen om zo weinig lek te rijden. Er bleken dus geen anti-lek bandjes om te liggen en je kon echt daadwerkelijk met een beetje scherpe nagel al een gaatje veroorzaken…Misschien een goed item voor het programma OPGELICHT.
Ja, nu ben ik nou precies iemand die geen blad voor zijn mond neemt en altijd eerst met zijn mond praat …..en dan pas de benen laat spreken. Schijnt dat dit in het algemeen bij wielrenners precies andersom hoort te zijn…
Na afloop van deze verrukkelijke wedstrijd, waarbij een gemiddelde hartslag van zo’n 170 slagen werd bereikt, had ik de (bloed)smaak te pakken. Het was helaas alleen de laatste trainingswedstrijd van het seizoen. Een paar weken later kreeg ik een uitnodiging voor een clubtraining in het veld. Hèhè, eindelijk weer eens avontuur. Gezamenlijk trainen leek mij wel wat. Ik belde dus in mijn onnozelheid op met de vraag of mijn racefiets daar ook voor geschikt was. Wist ik veel dat je voor veldrijden een aparte fiets moet hebben. Mijn tas stond al gepakt…
Een Tacx Swing en een inschrijving voor de Rabobank Cauberg Clinic op 23 oktober 2004 hielden mij vanaf dat moment in de garage bezig. Verder dan de Heinenoordtunnel of de Van Brienenoordbrug was ik nog niet gekomen wat betreft beklimmingen. Dus die 78 km. in Limburg, waarbij de beroemde Cauberg werd aangedaan, werd het 1e grote doel in mijn ‘wielercarrière’. Alleen die afstand was toen al bewonderenswaardig…Beulswerk verrichtte ik op de verdomde tacx om niet geheel af te gaan in ‘de bergen van Nederland’. Waren alleen trainingen waarbij de hartslag niet onder de 165 slagen kwam en constant de ‘werkelijkheid’ werd nagebootst door vol in het rood 1 tot max. 3 minuten een ‘helling’ op te rammen. Dit leek voor mij de perfecte voorbereiding….
De vraag of deze trainingsvorm ook daadwerkelijk zijn vruchten heeft afgeworpen, wordt uitgebreid beantwoord in mijn volgende ‘column’.
Bedankt voor het lezen en tot de volgende keer!
