Na knap drie weken terug te zijn van mijn vorige Spaanse avontuur, stond van woensdag 9 maart t/m 16 maart een trainingskamp met Cycloteam.nl op het programma. locatie: Cran Ganaria.
Nadat we met 14 man vanaf Standplaats Rossum met de bus van sponsor Juijn richting de vluchthaven van Brussel waren vertrokken, bracht Jetair ons in een uurtje of 4,5 van een graadje of vijf naar 18 graden. En dat was dan ook nog in de morgen, tijdens een voor Canarische begrippen slechte dag. Na wat geprop met de koffers in de bus, stonden we om 12.00 uur voor onze villa. Een villa die zich het best laat omschrijven als all-in. Een villa met zwembad en jacuzzi die in een 18+film zeker niet zal misstaan...
Vanuit Schotland was Wilco als vijftiende Cycloteam.nl member ook gearriveerd en dus vertrokken we de eerste dag met een mooie delegatie voor de eerste trainingskilometers op dit prachtige fietseiland. De eerste dag hebben we het rustig aangedaan, aangezien we vanwege de vertrektijd van het vliegtuig een eerste nachtje door hebben gehaald. Hetgeen mij voor mijn gevoel nog drie keer ging overkomen...
Het mooie van het aanwezige gezelschap vind ik de diversiteit en de mate waarin dit invloed heeft op het groepsproces. Dit bleek ook meerdere malen tijdens de groepsevaluatie naar voren te komen. Allemaal geheel verschillende persoonlijkheden die samen 1 passie delen. De fiets. Nou eigenlijk twee, namelijk ook gezelligheid. Onder de deelnemers zaten verschillende renners die elkaar nooit eerder gezien hadden, zo was Sjoerd bijvoorbeeld een week op stap met 15 volkomen vreemden. Dit omdat hij zich na enkele leuke gesprekken met andere Cycloteam.nl renners tijdens de criq en het bestuderen van de website bij ons had aangemeld en we toen precies nog een plaatsje overhadden. Toch wel leuk om dan na een week te vernemen dat hij het perfect naar zijn zin heeft gehad!
De tweede dag besloot ik om met kilometervreter Erik en Joop de lange route te doen. We hadden namelijk afgesproken om na de koffie de groep op te splitsen, zodat de renners zelf ook een keuze hadden voor de route die zij wilden gaan rijden. Niet wetende dat een lange route met Erik ook echt voor mij een hele lange training ging worden..Aangezien er weinig vlakke kilometers op dit eiland te vinden zijn, leverde de 150 kilometer van dag twee een effectieve training op van 7 uur! Joop, die met een enkel bidonnetje ondervond dat je dat in de binnenlanden beter niet kan doen, kon wel beamen dat het een pittig, doch wonderschoon, tochtje was geworden. Gevoelsmatig had ik mijn eerste cyclo van het seizoen erop zitten.
Bij terugkomst stond de BBQ al klaar en konden we als een stel uitgehongerde wolven aanvallen. Uiteraard deed de door Jeroen en Daan gekochte bijbehorende rode wijn daar lekker bijsmaken.
Tijdens de derde dag was ploeggenoot Tonny ook gearriveerd en stonden enkele klimmentjes op het programma. Omdat ik van de anderen had begrepen dat nieuwkomer Sjoerd als een komeet naar beneden ging, moest ik dat natuurlijk even aan den lijve ondervinden...dit bleek niet zo'n hele slimme keus, want bij de vierde bocht moest ik de remmen toch ietsjes harder inknijpen om de tegemoetkomende auto netjes te ontwijken...was gelijk een leermomentje zodat ik mezelf bij alle volgende afdalingen maar lekker als de toerist naar beneden liet glijden..had tenslotte ook thuis beloofd dat papa na 8 dagen weer terug zal komen..heelhuids dan ook.
Na ongeveer 55 km splitsten we de groep en besloot ik het klimmen voor vandaag voor gezien te houden en met nog 7 man via de kust terug te rijden. Hier merkten we echter dat de wind pal op kop stond en bijna stormachtig was. Hetgeen voor Christian een mooie aanleiding was om de knuppel eens in het hoenderhok te gooien en volle bak versnelde waardoor we allen uitgeknepen werden en maar net in het wiel konden blijven. Dit was weer voor good old Fred aanleiding om er een echte waaierfinale van te gaan maken en hij begon met Chris mee te draaien, hetgeen bijval kreeg van Sjoerd en toen stond de trein op de rails en werd er eventjes 15 kilometer met de gashengel open gekoerst! Zelf kon ik het natuurlijk ook niet laten om lekker op kop tegen de harde, maar warme wind in te beuken.
Vanwege het lekkere weer besloten we om nog even een terrasje te pakken in playa des ingles om vervolgens na 80 km weer lekker bij onze villa verder te kunnen genieten in het bubbelbad! Omdat we op zaterdagavond een collectieve avondetappe hadden ingepland, ontkwamen we er natuurlijk niet aan om op de vrijdagavond al 'eventjes' de boel te gaan verkennen...dit eventjes leverde weer ouderwets beeldmateriaal op dat men van mij inmiddels wel kan verwachten....ergens vroeg in de ochtend lag ik op mijn bed om vervolgens een paar uurtjes later alweer met het tenue klaar te staan voor een rustig vierde trainingsritje.
Deze dag hadden Erik en Ramôn een route uitgestippeld met slechts 1 echte klim. Nadeel van deze klim was echter dat je op de 39/25 als kleinste verzet bijna je knieën voelden breken...stukken boven de 15% kwamen regelmatig voor...na een lekkere afdaling en een gezamenlijke tussenstop voor een uiensoepje en colaatje was het de bedoeling om langs de glooiende kustwegen de laatste 35 km rustig aan te doen.
In de afdaling besloten Tonny en Sjoerd daar echter anders over te denken en op Gijb, Erik en mezelf na werd er in deze meetrapafdaling opeens koersend naar beneden gereden. Zelf zat ik toen op een behoorlijk gaatje en ging dus maar eventjes in de achtervolging. Ik kwam echter niet snel dichterbij bij de groep en had het geluk dat Ramon het wel mooi vond voorin en samen konden we alsnog bij het opdraaien van de kustweg aansluiten. Nadat het tempo bij een klein stukje omhoog weer de lucht inschoot besloot ik zelf ook om de 'koers' voort te zetten en demarreerde op het laatste stukje omhoog. Achter me werd niet gelijk gereageerd en ik besloot maar om vol gas door te rijden en om te kijken of er nog een reactie kwam.
Uiteindelijk betekende dit dat we met zijn allen op onze rustdag weer finale reden! Mooi om te zien hoe sterk de 55 jarige Joop en de 61 jarige Fred dan wel niet zijn....goeiendag wat rijden die hard! De dag werd voor mij met 85 km op de teller afgesloten, hétgeen een klein uurtje of vier fietsen was.
Na ook op de zaterdag een lekkere avondetappe...of beter nachtetappe voor me, te hebben meegemaakt, was het voor mij zaak om de vijfde dag een echte rustdag in te lassen. Vandaag dus eventjes geen fiets en enkel liggen, gemasseerd worden door Hans en lekker eten.
Op de zesde dag stond eigenlijk de koninginnerit op het programma, maar omdat het weer in de bergen niet echt lekker was, besloten we deze een dagje uit te stellen. Dit bleek een goede beslissing, want toen we eenmaal bijna aan de top stonden van de eerste klim kregen we een flink buitje over ons heen en waren we genoodzaakt om in een plaatselijk cafeetje eventjes op de drogen bij een warme hete chocolademelk. We zijn toen maar omgedraaid om vervolgens via de oostelijke kustweg terug te gaan, alwaar Willem dit keer besloot om het vuurtje aan te steken en we ook deze dag weer 15 km finalerijden voor de boeg hadden over bijna Limburgs terrein. Met inachtneming dat er morgen nog een flinke klus te klaren was, vond ik de 70 km wel genoeg. 's avonds dit keer met zijn allen bij de Irish pub gaan eten. Was zeker gezellig, maar toch bleek dat zowel het eten als de gezelligheid die we gewoon bij onze villa hadden een stuk beter te zijn. Dit met dank aan chef koks Jeroen en Daan die er elke dag, mede dankzij de inbreng van Martijn, iets speciaals van hadden gemaakt. Zelf heb ik in ieder geval elke dag genoten van de avondmaaltijden!
De laatste dag werd een bijna historische dag...niet alleen de klim die Erik had uitgestippeld om bij top van het eiland te komen, maar ook de weersomstandigheden die daarbij een rol speelden! Nadat we eenmaal aan de meer dan 30 km lange klim waren begonnen, bleek deze klim al snel een opeenvolging te zijn van keutenbergjes, redoutes, stockeus etc..ook hier ondervond ik dat een 25 achter voor dit werk iets te ambitieus was, maar al harkend kwam ik deze stroken toch fietsend te boven. Nadat de druppels overgingen in een hevige bui, besloot ik om bij een huis eventjes te schuilen om vervolgens samen met Erik, Sjoerd en Tonny de weg weer naar boven te vervolgen. Toen we eenmaal boven de 1200 meter hoogte kwamen, stonden we verbaasd van de vele mensen die daar met de auto omhoog waren gekomen. Het bleek de sneeuw te zijn die zelden op dit zonnige eiland te zien is...naast deze attractie voor de plaatselijke bevolking, die met dikke jassen, mutsen en handschoenen de berg hadden veroverd, waren de cycloteam.nl renners in hun korte broek, zonder handschoenen, die hun weg al ploeterend door de natte sneeuw vervolgden, een waren bezienswaardigheid! Een paar km voor de top moesten we echter omdraaien omdat de weg bedekt was met natte sneeuw en spekglad was geworden.
Voor deze koninginnetje had we afgesproken met Jeroen, Martijn en Hans dat zij met droge kleding ons bovenop zullen opwachten. Dit bleek echter onmogelijk. Gevolg was dat we zonder handschoenen in onze blote benen moesten afdalen en dit in de ijsregen! Een paar kilometer verder reed ik al bibberend door een dorpje en net op het moment dat ik dacht om bij het eerst volgende huis aan te bellen, zag ik Jeroen met de auto rijden. Hij zag gelijk dat ik er beroerd aan toe was en sloeg zijn jas om me heen en zette mijn fiets aan de kant, zodat ik mezelf in de auto een beetje kon opwarmen. Eventjes verder bleek ook Tonny al blauwbekkend in het lokale dorpscafe te zitten en ook Joop, Erik, Sjoerd en Fred werden door hans en Martijn opgewacht. Allen zaten we niet ver van onderkoeling af en waren maar al te blij met onze redders! Met de reserve warme kleren, dikke handschoenen, regenjas besloten we tussen de buien door om de laatste 15 km van de afdaling te doen. Als een kind zo blij waren we toen we merkten dat de temperatuur met het naar beneden rijden omhoog ging en dat er weer een teken van leven in het lichaam kwam.
Omdat zowel Erik als ik er toch nog een lange rit van wilden maken, besloten we toch nog twee collectjes mee te pikken en ook Sjoerd sloot zich bij ons aan. Uiteindelijk leverde de laatste dag nog 145 km op en had ik voor mijn gevoel de tweede cyclo in deze week gereden!
Bij de laatste avondmaal werd er nog een collectieve evaluatie gedaan en daaruit bleek dat iedereen het perfect naar zijn zin heeft gehad. Zelf kan ik me daar volledig bij aansluiten. Kreeg de eerste zware trainingsdag van mij nog een dikke negen, dan was het eindoordeel zelf nog ietsjes hoger...perfectie, de tien dus, bestaat bijna niet, maar gevoelsmatig kwam dit trainingskamp daar aardig in de buurt..de derde en laatste avondetappe van me valt me nu bij het maken van dit verslag, met dank aan de Ipad van Peter, in het vliegtuig enkel wel erggg zwaar....
Ik heb genoten! Nu nog hopen dat ik komende zondag in Woensdrecht nog een beetje voortuit kom....
Leon
