2008 = het jaar van de ontdekking

In het jaar 2008 wilde ik toch graag mijn horizon wat gaan verleggen als wielrenner. De criteriums bij de Amateurs B vond ik toch wel erg eentonig worden. Een trainingskamp in het Heuvellandschap van Limburg bracht mij veel meer plezier dan voorin meestrijden bij een (vlak) criterium.

Had al een beetje research gedaan naar het rijden van wedstrijden in België (en dan met name in de Ardennen), maar iets weerhield me er toch van om daadwerkelijk ook een wedstrijd daar te gaan rijden. Rond Hemelvaart hadden we voor het eerst met ‘de kleine ster’ een vakantie geboekt in Limburg en had ik op een wielerforum (www.wielertoeristen.nl) gezien dat er vanuit Maastricht een cyclosportieve werd gereden, namelijk de Steven Rooks Classic.

Ik had geen flauw idee wat een cyclo was, maar slechts door het feit dat je kon deelnemen aan een ‘wedstrijd’ over 160 kilometer door de voerstreek en de Ardennen ging mijn sporthart sneller kloppen. Met de befaamde Redoute op het programma en nog enkele kuitenbijters, stond ik zodoende al heel vroeg op die donderdag in het ‘startvak’ klaar voor de race. Zoals te doen gebruikelijk bij de amateurs B, had ik inmiddels geleerd ruim op tijd te zijn om voorin te starten….

De dag voor Hemelvaart had ik nog de Ronde van ’s Gravendeel gereden. Voor een Hoekse Renner de belangrijkste ronde van het jaar. Hierin zat ik weg met de kopgroep en was ik zelfs nog tegen een dranghek tot stilstand gekomen, nadat er twee man voor me het asfalt hadden gekust door een natte bocht iets te hard aan te snijden…Een flinke bloeduitstorting was de volgende dag op mijn dijbeen zichtbaar, maar mocht de pret natuurlijk niet drukken. Ik werd daar overigens 7^e . Sprinten was/is nou eenmaal niet echt aan mij besteed..

Gelijk na de koers in ’s Gravendeel pakten we de auto in en gingen we op weg naar Maastricht. Mijn vrouw had een geweldige pastamaaltijd salade gemaakt en deze kon ik ’s avonds in het hotel (waar ook de start was) nog even lekker opeten. We bestelden nog een extra roomservice (volgens mij heb ik nog wat spaghetti op) en om half tien ging het licht uit (aan deze voorbereiding kon het niet liggen). De volgende dag kon ik zodoende op mijn gemak ontbijten (terwijl veel ‘concurrenten’ nog een lange autorit voor de boeg hadden) en stond als één van de eerste renners in het voorste startvak. Een toespraak van Steven Rooks volgde later aan de deelnemers.

De vrouw van Aart Vierhouten deed toen grotendeels de organisatie van de Steven Rooks Classic en dan is het redelijk vanzelfsprekend dat Aart ook zijn gezicht liet zien. Hij had ook Max van Heeswijk en nog een prof benaderd om aan deze cyclo wat extra glans te geven. Het is tenslotte voor Jan Alleman toch leuk om eventjes met zulke lui te fietsen.

Nadat de genoemde profs het ‘wedstrijdtempo’ voor het eerste uur hadden bepaald, zat vervolgens de kopgroep van een mannetje of 75 (van de ongeveer 1000) naar elkaar te kijken wie er ging rijden nu de profs het wel mooi vonden..Tja, moet je net bij mij zijn. Totaal geen ervaring in wedstrijden boven de 60 kilometer, maar een beetje gaan ‘toeren’ ging mij ook weer te ver. Het tempo van het eerste uur vond ik plezierig, maar ik had nog geen moment geleden. En een koers niet geleden is een koers niet gefietst!

Zo slim als ik was, zat ik dus al na 40 kilometer op kop van het peloton te sleuren. Vervolgens kwam ik bij de volgende ‘puist’ als eerste boven en zat ik achterloos om me heen te kijken waar de rest bleef…Slechts twee man zaten bovenop nog in mijn wiel, maar hadden geen zin om mee te gaan draaien. Rond de 55 kilometer vond ik wel twee metgezellen in de persoon van Arnold Stam en Jan Hordijk. Wist ik veel wie deze personen toen waren…Het enige wat ik er nu van herinner is dat ze toch wel eruugg hard reden en dat het ‘draaien’ met 3 man me wel erg veel energie kostte. Een km. of vijf voor de Redoute (na ruim een uur met zijn 3’en weg te hebben gezeten), vonden mijn benen het wel mooi. Had nog geen hap gegeten en waarschijnlijk ook niet veel gedronken en voelde me steeds minder worden…Op dat moment dacht ik echter dat Arnold en Jan gewoon veel beter waren…de waarheid was echter dat ik relatief veel minder werd.

Vlak voor de gevreesde Redoute werd ik ingelopen door het pelotonnetje renners dat nog over was (een man of 20). Ik dacht dat ik nog wel kon aanpikken bij dit gezelschap, maar zelfs de slechtste renner hiervan reed op deze muur bij me weg. Ik stond voor mijn gevoel volledig geparkeerd. Bovenaan gekomen kwam ik in niemandsland terecht…de groep voor me zag ik niet meer terug en eenzaam peddelde ik mijn kilometers weg in de hoop dat ik werd opgeraapt door een achtervolgd groepje waar ik op sleeptouw kon worden genomen….

Op den duur kwamen er enkel groepjes van een paar man voorbij, maar op een col van enige serieuze betekenis moest ik ook deze personen laten lopen. De ongebruikelijke afstand, mijn geweldige ‘koersinzicht’, mijn eetpatroon (of beter gezegd het gebrek eraan), een wedstrijd met val in de benen…het waren allemaal excuses die ik achteraf kon aanvoeren. Maar dat had ik geen boodschap aan, ik eindige mijn eerste cyclo slechts als 34^e! Daar werd ik natuurlijk niet vrolijk van…

’s Avonds belde ik met vriend en collega Hoekse Renner, Serge Zeelenberg (bijnaam: De Reus) om de ‘koers’ te bespreken. Hij was toch wel erg benieuwd hoe het me was afgegaan, omdat hij mij ook met de Amstel Gold Race naar boven had zien rijden..Hij had zelf al wat meer kennis genomen van de cyclo wereld en wist mij te vertellen dat een 34^e plek best goed was. Met meer gerichte training (ik trainde gemiddeld zo’n vijf uur per week, inclusief de ‘rondjes om de kerk’) moest ik in staat zijn om misschien wel top 10 te rijden! Hij wenste mij succes voor aankomende zondag waar gelijk mijn tweede cyclo op het programma stond, de Shimano Fiets Challenge.

Na twee relaxte vakantiedagen met mijn vrouw en zoontje reisde ik nu op die zondag met een goed gevoel af naar Vaals. Een brutaal mens heeft de halve wereld…een beetje brutaal en je staat in ieder geval in het eerste startvak…Dat scheelt al een heel stuk als de start gelijk 2,5 kilometer omhoog gaat..Overigens geen gedrag waar ik trots op ben, maar het kan nog erger..Een paar echte losers wachtte de kopgroep bovenaan op het Drielandenpunt op en sloten daarbij aan. Zij hadden hun chip blijkbaar aan iemand anders meegegeven…Triest, wie houd je dan voor de gek?!.

Uiteindelijk beviel het tempo van een cyclo me wel. Het tempo op het vlakke is een stuk rustiger dan tijdens een criterium en ik hield me vandaag wat meer afzijdig met het koersverloop.  Voor het eerst spaarde ik mijn krachten….raar maar waar.

Bij elke col werd de kopgroep steeds een stukje kleiner en ergens tussendoor reden een paar man (met o.a. de winnaar Michel Snel) bij ons weg. Ik had dit helemaal niet door en kwam even met een Belg achter dat groepje te zwemmen. Hem kon ik nog van afgelopen donderdag en toen reed hij ook best hard. Ik dacht er toen echter om er slimmer aan te doen om niet met zijn tweetjes te gaan draaien en naar de vijf man voor ons te rijden…Ik had mijn lesje van een paar dagen ervoor toch geleerd. Bleek deze persoon echter een paar weken later de Granfondo Eddy Merckx op zijn naam te zetten..(was Hans Nuijens). Achteraf weet ik ook zeker dat we met zijn tweeën zo bij de voorsten waren gekomen, maar dan weet je natuurlijk nog niet hoeveel je zal zijn geworden.

Wat ik wel weet, is dat ik op den duur behoorlijk dorst had! Sommige renners hadden voorin iemand geregeld die met drinken langs te kant stond. Daar was ik wel jaloers op. Deze dag moest ik het doen met slechts twee bidonnetjes…na de finish dronk ik zo’n 8 bekertjes met dorstlesser achter elkaar op.

Op de laatste klim reden we dus nog voor plek 6 (zo bleek). We hadden nog een groepje van een mannetje of 12. Ik had echter totaal geen zicht meer op het verloop van deze cyclo en als ik voor plek 25 reed had ik het ook geloofd (ik was hier nu ook niet echt mee bezig, vond het allang best dat ik nog ergens vooraan reed). Het tempo werd richting de laatste klim al wat gedrukt en natuurlijk viel ik weer in mijn oude patroon terug, ik ging maar op kop rijden. Bij de Steven Rooks Classic gold de netto tijd en niet de positie hoe je gefinisht was. Wist ik veel dat er bij andere cyclo’s daadwerkelijk ook nog werd gesprint…Net voor de laatste bocht kwamen er dus nog een mannetje of 7 over mij heen gedenderd. Uiteindelijk werd ik 13^e in ‘Holland’s Toughest Race’. Behalve de uitdroging had ik voor mijn gevoel echter helemaal niet zoveel afgezien….Een mooie wielrendiscipline werd ontdekt: De Cyclo!

Zondag 7 maart 2010 (mijn schoonmoeder is weer een jaartje ouder..):

Trainingsuren afgelopen week (9):
Een ‘herstelweek’ na het toch wel intensieve trainingskamp in Zuid-Frankrijk

Maandag: 1 uur uitfietsen op de Elite
Dinsdag: niet getraind
Woensdag: 2 uur en 1 kwartier rustige duurtraining.
Donderdag: niet getraind
Vrijdag: 1 uur specifieke krachttraining op de Elite, 10 series van 30 omwentelingen à 10% op de 52-15 en 3 minuten herstel er tussen. Lekkere training!
Zaterdag: Twee rondjes (totaal ongeveer 3 uur) Drunense Duinen (MTB) met Chris en Martijn
Zondag:Rustig rondje Moerdijk op de racefiets in 2 uur en 15 minuten. Behoorlijk wat wind…

Totaal: 9,5 uur.

Over 8 weken staat de Shimano Fiets Challenge weer op het spel…Na de blamage van vorig jaar (26^e), heb ik daar nu wat recht te zetten…