2008 = het jaar van de ontdekking of toch de ontkenning….!?

Sloot ik mijn 1^e twee cyclo’s af met respectievelijk een 34^e en een 13^e plek, was ik toch wel benieuwd hoe ik het zal doen in Nederlands meest aansprekende cyclo, La Marmotte.

Dat je deze cyclo’s absoluut niet met elkaar moet vergelijken, bleek later wel….Zoals alles in mijn leven..ik leer met vallen en opstaan. Deze keer viel ik niet letterlijk, maar viel wel figuurlijk door de mand..

Maar eerst maar even de positieve berichten uit mijn leventje anno 2008. Al vind ik de ‘afgangen’ achteraf eigenlijk stiekem ook wel een beetje bij me passen…als ik maar daadwerkelijk iets heb beleefd, geproefd en gevoeld….

Na de geslaagde eerste ‘gezinsvakantie’ (met inbegrip van de twee cyclo’s) met de kleine Ster, stond op 17 mei 2008 De Ronde van Rijsoord voor Amateurs B op het programma. Het weer was in mijn voordeel (regen). Uiteindelijk bleef een groepje van een man of 17 vooruit, met daarin menig klepper van die tijd. Met nog 1 ronde te gaan, viel het tempo stil en besloot ik in een opwelling om te demarreren. Het was nog slechts zo’n 1,5 km. en ik gaf alles wat ik in me had. Net voor het indraaien van de laatste bocht had ik een behoorlijk gat geslagen en spookte mijn 1^e overwinning door mijn hoofd. Dit kon niet meer mis gaan. Ik hoorde de speaker al iets zeggen, maar hoorde niet exact wat hij zei. In de finishstraat verwachtte ik dat ik door de speaker binnengehaald zal worden. De woorden ‘Leon van der Ster begint met een lichte voorsprong op het peloton aan de laatste ronde’ maakte me voor een tel behoorlijk in de war…nader je net de finish met een hartslag van 190, benen die geheel volgelopen zijn, door de adrenaline wordt de pijn enig zins verzacht.. 1 ding waarop je al een paar minuten blind hebt gestaard en die de pijn verder nog draagzaam maakt. De eindstreep. De bel voor de laatste ronde maakte aan die illusie een einde.

Tja, een metertje of vijftig had ik toch wel te pakken. Dan maar gewoon volle bak doorgaan en nog maar een ronde in het rood. En dan is het heel handig als je nog wat ploeggenoten in het uitgedunde pelotonnetje hebt zitten! Na de finishstraat draai je een smal fietspad op en mijn ploeggenoten Serge Zeelenberg en Art Oosting hielpen mij hier een behoorlijk handje door bijna surplace door de bocht te gaan. Dit onder luid gevloek en getier van de renners erachter…Zo wist ik weer een paar metertjes uit te lopen en reed ik de laatste paar honderd meter op een wolk solo naar de finish, alwaar de ontlading kwam! Geweldig om mee te maken!

Nou, zo ver de goede berichten. Een paar weken later ging ik met een paar collega Hoekse Renners naar de Granfondo Eddy Merckx. Ik was een week ervoor flink ziek geweest en wist dat ik niet geheel topfit aan de start zal staan. Na mijn ‘goede’ prestaties bij de vorige cyclo’s had ik natuurlijk wel mijn verwachtingen. En deze natuurlijk ook nog eens geuit richting mijn ploegmaten. Een gezonde spanning had ik dus zeker gecreëerd. Helaas konden we niet in het 1^e startvak plaatsvinden en werd ik door André de Geus op de eerste klim langs een mannetje of 150 naar voren gereden. Bovenaan gekomen zaten we gelijk voorin. De eerste klim volle bak omhoog en je weet gelijk genoeg. Het ging hem niet worden vandaag…Het melkzuur kon ik al bijna proeven!

Na zo’n 15 kilometer wordt in deze cyclo gelijk het kaf van het koren gescheiden. Ik behoorde hier echter tot het afvalproduct en kon niet met de beste mee. Met een groepje van een man of vijftien was een zesde plek vandaag naar alle waarschijnlijkheid het hoogst haalbare. Om me heen zag ik al een hoop bekende gezichten van de cyclo’s ervoor. Personen die de afgelopen keren zeker niet harder omhoog reden, kon ik nu slechts met veel pijn en moeite bijhouden. Tot kilometer 97 kon ik op hangen en wurgen bij deze groep blijven. Op de Stockeu (wat is dat dan een pôkke klim als je niet de benen hebt….) moest ik ze echter toch laten gaan. Het beste was er al voor de start af en nu was er helemaal niks meer over. Moedeloos en ontredderd heb ik nog geprobeerd om de ‘koers’ voort te zetten, maar zowel de psyche als de benen hadden geen zin meer. Uiteindelijk werd ik ook nog ingehaald door een groot peloton waarin twee ploeggenoten zaten. Mijn beslissing om de eerst volgende afslag binnendoor naar ‘huis’ terug te nemen, was toen al genomen. Als een ware prof heb ik mijn collega’s nog even van de laatste energierepen en nog een vol bidonnetje voorzien (had dus nog geen 0,5 liter gedronken…ook weer een typisch sterkwaaltje).

Het mooie van fietsen is dat je altijd weer een herkansing krijgt….Als ik iets een keer ‘verneukt’ heb, dan moet dat altijd hersteld worden. Is het niet het jaar erna, dan daarna. De Eddy Merckx van 2009 stond dus al rood in mijn agenda..

Over een paar weken stond de volgende serieuze test op het programma, mijn 1^e Marmotte. Schijnt  een pittig ‘tochtje’ te zijn. Nou, dat werd het zeker!

Zondag 14 maart 2010:

Trainingsuren afgelopen week (10):
Maandag: Rustdag
Dinsdag: 1 uur hersteltraining op de Elite
Woensdag: 1,5 uur MTB training in Bergschenhoek (leuk parcours overigens!). Gepland drie uur, maar na 1,5 zat mijn derailleur tussen mijn spaken. Echt weer iets voor mij…
Donderdag: niet getraind (af en toe moet er ook gewerkt worden)
Vrijdag: 1,5 uur hersteltraining op de weg
Zaterdag: Na een uurtje inrijden met Daan, Chris en Dirk kreeg ik daarna mijn vuurdoop op het ‘baantje’ in Brakel. Met een gemiddelde hartslag van 171 toch behoorlijk afgezien en na nog geen uur ook nog eraf gereden….oeps
Zondag; 4 uur duurtraining

Totaal: 10 uur.

Over precies twee weken is Geertine uitgerekend…ben benieuwd!