De Ronde van Vlaanderen!
Sinds ik met mijn racefiets een heuvel heb bedwongen, ben ik helemaal verkocht. Ik vind het sowieso al leuk om mezelf op het vlakke landschap in de Hoekse Waard af te peigeren, maar ik raak in een soort van wielerextase als ik op glooiend terrein kom. In de afgelopen vijf jaar dat ik op een racefiets bivakkeer, probeer ik ook zoveel mogelijk om met heuvels en bergen in aanraking te komen. Hierbij merk ik dat ik helaas voor de echte cols niet helemaal gemaakt ben. Een rasklimmer zal ik dus ook nooit meer worden. Maar voor korte en hevige klimmen kun je me echt wakker maken. Die cols gaan me ook relatief makkelijk af voor een amateurtje!
Nadat ik in 2004 bij de Cauberg clinic met het heuvellandschap in Limburg kennis had gemaakt, vond ik klimmen gelijk waanzinnig, maar wist nog niet dat er nog mooiere avonturen op de fiets te beleven waren….namelijk klimmen op steentjes!
Uiteraard had ik de profs al veelvuldig bezig gezien in Vlaanderen en in Parijs Roubaix, maar had geen idee dat een kasseistrook of een kasseiklim zo verslavende werking op me zal hebben. Ter voorbereiding van de Amstel Gold Race (250 km.) in 2005 reed ik de toerversie van Vlaanderens mooiste, de korte versie van 150 km. dan te verstaan.
Aangezien ik tot dan toe nog niet meer dan 2 of 3 100+ km’ers in mijn benen had, werd mijn eerste Ronde wel een echte lijdensweg, geweldig dus! Om een uurtje of vijf reed ik uit Klaaswaal weg om vervolgens met zonsopgang én in de regen in Ninove te arriveren. Onderweg naar Ninove werd me al duidelijk dat ik niet de enige vroege vogel was….vanaf Antwerpen is het echt niet normaal hoeveel auto’s je met fietsendragers en/of fietsen achterin tegenkomt. Alleen dat al was een leuk schouwspel.
De regen was wel een klein beetje balen, maar maakte achteraf de tocht voor mij nog meer heroïsch. Het was inmiddels ongeveer kwart voor acht dat ik aan de start stond van deze klassiekertoertocht.
Na nog geen 25 kilometer werd het plezier een klein beetje gedrukt, een lekke band. Sommige weten wel hoe ‘makkelijk’ ik anno 2010 een bandje erom leg…nou dat was toen niet anders…Een klein kwartiertje later was het leed verholpen. Wel kreeg ik met mijn handpompje nog geen 4 bar in mijn achterwiel…hetgeen bij de eerste kasseistrook daadwerkelijk ervoor zorgde dat ik elke keer op mijn velg stuiterde. Om deze een beetje te sparen wilde ik eventjes een stoep meepakken. Tja, als je nog niet zo lang fietst dan kun je ook nog niet gemakkelijk een stoepje opwippen, tenminste ik niet.
Klap, daar lag ik op de grond. Kapotte knie en elleboog. Geweldig, nog geen 1,5 uur bezig en al een lekke band én een valpartij én nog geen klim gezien! Ja, wat doe je vervolgens. Ik ben toch niet voor niks om vier uur mijn bed uitgegaan…doorrijden dus. Dan maar een nieuwe velg en toch maar over die kasseitjes. Beetje meer op mijn voorwiel leunen en de stoten op mijn velg vielen wel mee. Maar met zo’n achterband kon ik geen 140 km. meer volmaken en meer reservebandjes had ik ook niet bij me. Uiteindelijk moest ik nog bijna vijftien kilometer doorrijden om bij een dorpje te komen waar wel een fietsenmaker zat.
Tussendoor kreeg ik de Molenberg, de eerste klim van de dag, nog voor mijn kiezen. Ik had net plaatsgenomen achter een groepje en reed op het buitenblad erachter. Vervolgens werd er zonder een noemenswaardige (voor mij zichtbare) aanwijzing in 1 keer behoorlijk geremd en gelijk rechtsaf de klim opgedraaid. Een beetje parcours kennis bleek dus wel handig te zijn! Stond het eerste stuk van de klim nog veel te zwaar geschakeld en moest gelijk afstappen. Wachtte vervolgens even tot er niemand meer aankwam en ben die twintig meter naar beneden gereden om het vervolgens op een lichter verzet nog een keer te proberen. Uiteindelijk kwam ik deze klim met veel pijn en moeite boven. Mijn achtervelg had ongeveer net zo geleden als mijn bovenbenen…
Vandaag (4 april 2010) werd in de echte Ronde op deze klim door Cancellara en Boonen de slag gemaakt. Beetje het tempo wat ik daar inmiddels ook rijd….nou, voor mijn gevoel voor de televisie dan.
Toen ik uiteindelijk na zo’n 60 kilometer weer met voldoende lucht in mijn banden reed, reed dat een stuk aangenamer. Aangezien aan deze tocht echt duizenden mensen meedoen, vond (en vind) ik het leuk om van groepje naar groepje te rijden. Uiteindelijk ging het klimmen en kasseitjes rijden me voor de eerste keer best aardig af en genoot ik volop van mijn Flandrien zijn. Op zowel de Paterberg en de Koppenberg zat er helaas niks anders op dan te lopen (wat overigens op je schoenplaatjes ook niet meevalt!). Dit omdat er gewoonweg geen plaats meer was om te fietsen tussen alle lopende wieltoeristen….De Ronde van Vlaanderen rijden deed ik vervolgens elk jaar en bijna ieder jaar moest ik wel afstappen omdat je door de massa niet heen kunt rijden. Ik snap alleen nog steeds niet waarom je daar in vredesnaam moet lopen!
De allereerste keer reed ik in de regen en lagen de natte kasseien er ook nog heel slecht bij. Dan werd het zelfs op een licht verzet best lastig om nog boven te komen. Maar na vier keer daar gereden te hebben, meen ik (minimaal) één conclusie te trekken, menig wielrenner overschat zijn eigen kwaliteiten! En als we dan de profs de volgende dag zien, is het daar ook niet anders!! Stelletje stumpers…
Als je toch gewoon een triple hebt of een compact monteert en/of ervoor zorgt dat je ook nog eens voldoende tandjes achter hebt, moet zelfs een hoogbejaarde met enige conditie toch in staat zijn om naar boven te rijden?! Of zie ik dat verkeerd? Waar ik het de eerste keer op mijn 42-21 niet meer redde, schakelde ik gewoon terug naar de 30-19 en dan peddel je naar boven.
De eerste keer op mijn nieuwe carbon fiets met 39-25 was ik natuurlijk ook wel benieuwd of ik mezelf niet overschatte (en of mijn fiets het wel zal houden.….) uiteindelijk bleek dat ik zelfs de 25 niet nodig had. Op de Koppenberg was het helaas weer te druk om door te rijden en moest precies op het steile stuk van mijn fiets af omdat er voor mij iemand op zijn snufferd ging. Je zal voor de gein met een camera een dagje langs de Koppenberg moeten gaan staan als de liefhebbers hun krachtmeting doen. Weet zeker dat er een grote youtube hit uit kan voortkomen! Aangezien ik inmiddels in een stadium van mijn wielerleven zat waarin afstappen geen optie meer is, ben ik toen zelfs maar even een blokje omgegaan (je kunt daar binnen een paar km. weer aan de voet staan, zal een leuk klimcriterium zijn overigens!) en nog een nieuwe poging gewaagd. Uiteindelijk slaagde deze wel met vlag en wimpel op de 39-23 (een verzet waar veel profs vandaag ook de ketting op hadden liggen schat ik zo in).
In Nederland ben ik tot nu toe ook nog geen col tegengekomen die ik niet op het buitenblad (52-23) naar boven kan rijden, maar ik vrees dat ik de Koppenberg niet op deze versnelling bovenkom (al zal ik daar best een weddenschapje voor aan willen gaan, bij droog weer dan…).
Dat wielrennen in Vlaanderen leeft, merk je zelfs als wielertoerist wanneer je de toerversie rijdt. Ook dan staan er gewoon nog veel mensen je aan te moedigen! Op De Muur stond het zelfs redelijk vol…Dat is echt gaaf en als ze je dan nog aanmoedigen ook, trap je nog een stukje harder omhoog. Wat dat betreft is het ook niet raar dat de profs daar naar boven vliegen! Vorig jaar reed ik dat laatste knikje, waar Boonen vandaag uit het wiel werd gereden, nog met zo’n 18 km/u naar boven (weliswaar had ik me dat stuk ervoor gespaard). Ik ben toch wel benieuwd hoe hard de TGV Cancellara daar vandaag dan wel niet moet hebben gereden! Dat moeten dan wel snelheden zijn waar de gemiddelde toerist op het vlakke al moeite mee zal hebben….
Mijn hoop is dat er ooit ook in Vlaanderen nog een cyclosportieve versie komt. Dan ben ik zeker van de partij (en mag je me ook opschrijven voor een topnotering)!
Het leuke van onze internetmaatschappij is dat je uit verschillende invalshoeken berichten over jezelf kunt teruglezen (al dan niet positief). Op de site van www.childcarecyclingteam.nl (o.a. van vriend Serge Zeelenberg), schreef zijn maat JéJe’ op 4 april 2009 o.a het volgende over de toerversie van vorig jaar:
“Krek om acht uur rijden we over de start het parcours op en in leuk tempo gaat het richting de eerste Vlaamse berg de molenberg, de berg waar je als je te laat start meestal het beginstuk moet lopen vanwege de heerse drukte aldaar. Maar door het vroege vertrek, nergens geen drukte en de molenberg is goed te doen voor een ieder. De volgende is de wolvenberg, wat ik gelijk de meest verradelijke berg in de ronde vindt…..stijl onding. Ik heb er niks mee. Wel weet je na deze berg hoe het met de benen gesteld is voor deze dag. Vervolgens vliegen we over een nieuw stuk kasseienstrook en het is hier dat ik achter mij hoor roepen “ Rechts ” …Tot mij volle verbazing en voor het eerst in al die jaren word ik ingehaald op een kasseienstrook , het blijkt Leon te zijn. Ik ga opzij en sluit direkt weer aan, nu zie ik pas hoe een racefiets van achteren slingert over de kasseien , een mooi gezicht Leon houdt er een lekker tempo op na, en aan het einde van de strook doe ik hem de groeten en stop aan de kant van de weg en ga op de anderen wachten, besluit direkt tot een pi(t)sstop en met mijn gezicht naar de bossen heb ik niet in de gaten dat de rest mij voorbij rijdt”.
Toch wel een leuk compliment….Dit jaar had ik er graag weer bij willen zijn, maar je reist ook weer niet met een gerust hart richting België af als je hoogzwangere vrouw al 6 dagen na de uitgerekende datum is….Hoop volgend jaar gewoon weer als deelnemer aan dit mooie spektakel aanwezig te kunnen zijn! (het liefst dan natuurlijk op de zondag…..)
Zondag 4 april 2010:
Trainingsuren afgelopen week (13):
Maandag: Rustdag
Dinsdag: 1,5 uur intervaltraining op de Elite
Woensdag: 0,5 uur hersteltraining op de Elite
Donderdag: niet getraind
Vrijdag: 1,25 kracht/klimtraining op de Elite
Zaterdag: 1,5 bloktraining in D2 op de Elite
Zondag; 1 uur herstel op de Elite
Totaal: 5,75 uur …ja, gezien de thuissituatie zijn korte trainingen het enige haalbare. Door de afwisseling in intensiviteit, aangebracht door mijn coach Camiel van Webtrainer, toch het gevoel dat ik deze week weer een stapje in de goede richting heb gedaan. Tenslotte wil ik pas vanaf juni heel goed zijn. 2 mei is een eerste test in de Shimano Fiets Challenge, ben benieuwd of ik de cyclokleppers van Veltec dit jaar wel achter me kan houden….
