Reisverslag Les 3Ballons

Vrijdagochtend 11 juni (nogal liefst mijn trouwdag) vroeg vertrokken er zes Cycloteam.nl kleppers richting de Vogezen voor een geheel nieuw Cycloteam.nl avontuur. En een avontuur werd het zeker!

Op het programma van Peter van Wijgerden, Daan Holdrinet, Henri van Vugt, Marijn van Brakel en ik zelf stond namelijk een cyclo van maar liefst 205 km. met 4300 hm! Marinus Holdrinet had bij gebrek aan trainingskilometers gekozen voor de kortere afstand van 104 km. met toch ook maar liefst 2300 meters omhoog.

Dat er nogal wat lotgenoten aanwezig zullen zijn in de Vogezen (Frankrijk), bleek wel bij het zoeken van een geschikte verblijfsaccommodatie voor 6 personen. Bijna alles in de buurt van de start van de 3Ballons zat reeds vol.

Na grondig speurwerk en diverse telefoontjes wist Daan een camping in Fresse, een kleine 15 km. van de start in Champagney, te regelen waar ze twee ‘chaletjes vs staancaravans’ zullen hebben. Probleem was alleen dat het een 1-persoon en een driepersoonsverblijf was. Na overleg toch maar geboekt en dat betekende dat Leon en Peter nog iets ter plekke moesten regelen. Henri had zodoende een caravannetje voor zichzelf en Daan, Marinus en Marijn deelden een andere caravan met voortent.

Op de vrijdagochtend werd ik om half tien door Peter in Klaaswaal opgehaald. De rest vertrok al een paar uurtjes eerder vanaf Zaltbommel. Behalve een stukje ‘side seeing’ in downtown Brussel (door het vele geouwehoer van ons vergaten we af te slaan), verliep de reis voorspoedig. Zelf had ik de navigatie van Peter wel nog eventjes op het verkeerde spoor gezet door een andere Campagney te selecteren, waar Peter gelukkig net voor Nancy nog even achterkwam…Het tijdstip van aankomst werd zo psychologisch wel vervroegd van kwart voor vijf naar 15.45…scheelde weer.

Voordat we ons überhaupt druk gingen maken voor een overnachtingsplek, was het zaak om eerst de startbescheiden op te halen. Na vertoon van onze licenties wisten we net de laatste twee bevoorrechte startposities binnen te slepen en hadden we zodoende startnummer 299 en 300. Toen we Daan eventjes belden om te vragen waar zij zaten, begreep ik dat Henri en Daan ook nog een bevoorrechte positie konden regelen (nr. 297 en 296), zodat we met vier Cycloteam.nl mannen, sowieso voor de eerste 20 kilometers, in de voorste linie vertegenwoordigd zullen zijn bij deze cyclo.

Bij het zoeken van een geschikt verblijf, kwamen we toevalligerwijs net Daan, Marinus, Marijn en Henri tegen die eventjes een stukje gingen uitrijden. Dat kon ook prima bij een lekker zonnetje en een graadje of 25 in deze schitterende omgeving. Het bleek dat hun camping niet veel verder zat en zodoende zijn Peter en ik daar eerst eventjes gaan kijken. Je wist immers maar nooit of er iets vrij was gekomen. Eenmaal aangekomen op deze natuurcamping bleek er niemand van de camping aanwezig te zijn. Wij dus weer op pad. Een stukje verder raakten we weer toevalligerwijs in gesprek met de campingbaas toen we eventjes langs de kant waren gestopt bij een bord ‘chalets te huur’. Hij gaf aan dat de camping inderdaad al vol was, maar dat hij nog iets ‘speciaals’ voor ons had….Peter in zijn beste Frans eventjes uitgelegd dat we geen slaapzakken en kussens bij ons hadden, aangezien we een hotelletje gepland hadden.

Het ‘speciaals’ bleek inderdaad iets SPECIAALS te zijn, namelijk een echt jagershutje net buiten de camping enkel te bereiken via een onverhard stijl weggetje. Er stonden ook enkel drie uitklapbedden in..De enige lamp ging aan met behulp van een accu..Voor 10 euro p.p. per nacht was hij voor ons….Een slaapzak en een kussen had hij dan ook nog wel voor ons.

Mooi geregeld dus. De bedden sliepen nog best aardig ook. Het gezoem om je heen en geritsel van allerlei beesten (zowel binnen als buiten) went ook…

Zelf hadden Peter en ik ook behoefte om de benen wat los te rijden, na toch zo’n 6 uur in de auto te hebben gezeten. Dat kon mooi terwijl de familie Holdrinet met neef Van Brakel voor de broodnodige spaghetti maaltijd met bijbehorende salade gingen zorgen. Deze maaltijd smaakte natuurlijk weer voortreffelijk, al had ik zelf al moeite met mijn tweede bord leeg te krijgen….Hetgeen voor mij al een slecht voorteken was! Nadat Henri, Peter en ikzelf de afwas hadden gedaan (rollen waren weer mooi verdeeld..), gingen we maar vroeg naar de ‘hut’ om de spullen voor morgen gereed te maken.

Daan deelde eerst nog eventjes de repen en gelletjes van Sporteff uit die door de club voor de rit van morgen ter beschikking werden gesteld. Zo hadden we ieder in ieder geval genoeg proviand om de eindstreep na 205 km. te bereiken.

Peter merkte bij het inrijden dat één en ander nog niet helemaal vlekkeloos schakelde en wist dat met behulp van de gesponsorde Cyclon producten weer tip top in orde te laten maken. Kleding klaarleggen (met alle opties nog open: dus ook windstoppertje, mouwstukken, regenjack) en de fiets met kaderplaatje alvast in de auto. Tussen de camping en de start zat namelijk nog een colletje van een paar km. en om die nou bij het inrijden mee te nemen, was ook weer een beetje te (vandaar de fiets in de auto).

De wekker werd gezet op het mooie tijdstip van 4.30 (start was immers al om 7.15 uur). Op dit tijdstip vervolgens een paar boterhammen met jam en pasta weggewerkt. Daarna nog een banaantje en daarmee moest ik klaar zijn voor de rit. Nog eventjes de drie grote literbidonnen gevuld met Maxim sportdrank en water met een ORS zakje (voor de juiste vochthuishouding, het beloofde immers een lange en warme dag te worden).

Met Peter (met zijn 83 kg aan sprintkracht) en Marijn (met zijn Rasmussen benen) hadden we binnen de Cycloteam.nl gelederen twee cyclo debutanten. Volstrekt anders gebouwd, maar beide met dezelfde missie: 4300 hoogtemeters opvreten, genieten van de omgeving en alle andere zaken daaromheen en natuurlijk heelhuids weer terugkomen.

Na de auto onderaan de voet van de laatste col gezet te hebben, was het nog zo’n 8 km. inrijden naar de startplaats. Hier was het 1^e startvak al groen/wit/rood gekleurd met de renners en rensters uit de Veltec stal. Thuisrijder en winnaar van de vorige editie, Michel Snel, had voor deze gelegenheid nog een keertje een Veltec tenue aangedaan. Met zijn start behoorde hij gelijk tot één van de favorieten. Twee andere favorieten voor de overwinning waren de Fransman Edouard Lauber en de sympathieke Belg Bart Bury (zie mijn verslag van vorige week). Zelf achtte ik met de huidige conditie een plek tussen de top tien en top 20 tot de mogelijkheden. Ergens tussen bekende Nederlandse cyclokleppers als Sjef Graafmans, Bas Canoy en Wouter Gronheid. Helaas bleek dit ook nu weer niet haalbaar….

Na een wat nerveuze eerste tien kilometer vlak / vals plat, waarin Henri constant op de voorste rij de Cycloteam.nl kleuren toonde, begonnen we aan de eerste serieuze klim van de dag, de Ballon de Servance. Met een lengte van 12,8 kilometer en een gemiddelde stijgingspercentage van 5,3% met een maximum van 9% een col om zeker niet van te voren om wakker te liggen. De eerste kilometers gingen bij mij ook nog wel redelijk, maar had nergens het gevoel dat het vanzelf ging. Na een km. of zeven/ acht werd er op het steilere stuk een beetje versneld en viel het peloton voor het eerst zichtbaar in stukken uiteen. Henri liet toen lopen om zichzelf niet op te blazen. De dag duurde tenslotte nog lang en indelen kan hij als geen ander. Zelf schoof ik wat naar voren op, maar merkte op het stukje van 9% dat ik al op het kleinste verzet reed, juist toen ik wilde terugschakelen. De 39-25 was dus blijkbaar geen goede beslissing….Het gat dat voor mij was gevallen, kreeg ik ook niet meer dicht en moest een mannetje of 30/ 40 laten lopen. Iets wat me nog nooit eerder was gebeurd, gebeurd precies bij één van mijn hoofddoelen….Ik kwam de eerste klim niet voorruit en was gewoon niet goed genoeg om vooraan mee te gaan. Afstappen speelde door mijn hoofd. Hoe moet dit tenslotte verder als je het kleinste verzet al niet meer fatsoenlijk kan ronddraaien zonder dat je hele lichaam protesteert?! Ik werd vervolgens door Jan en Alleman ingehaald en zelfs de eerste vrouw komt me voorbij. Nou ja, zelfs….Edith van den Brande bleek achteraf niet alleen de winnares bij de vrouwen te zijn, maar ook nog eens 22^e in het overall klassement! Toch wel een bijzonder knappe prestatie! Maar los van dat, behoor ik daar m.i. nog wel voor te eindigen….Ik pak dus gelijk haar wiel, maar weet dat zo’n 800 meter verder weer te laten gaan…vandaag geen beginnen aan. Een kilometer onder de top komt Henri me ook weer voorbij in een groepje. Hij moedigt me nog wat aan en in combinatie met het bordje van sommet 1 km. was dat net genoeg om nog eventjes op de trappers te gaan staan. Ik rijd met hangen en wurgen het gat bijna dicht op zijn groepje en weet in de natte en gevaarlijke afdaling weer aan te sluiten. Hier ging ik overigens ook vierkant door de bocht, hetgeen met normaliter ook niet meer gebeurd… Een compleet knut begin dus!

Na eerst een tijdje achterin het groepje te hebben gebivakkeerd, begin ik me weer een beetje beter te voelen. De last van een extra liter bidon in je wielrenshirt, die bij de eerste klim mijn shirt irritant strak naar achteren trok, was inmiddels achter de rug en het leek wel of ik weer 20% extra vermogen tot mijn beschikking had. Ik besluit af en toe een beetje mee te draaien en op de Col D’Oderen zit ik al wat vaker op kop. Bij de volgende col, Le Grand Ballon, ben ik vervolgens diegene die het tempo bepaalt in de groep en deze dun ik ook steeds verder uit (hetgeen Henri helaas kon beamen..). Op de Col du Hunsdruck blijf ik met een handjevol renners van de grote groep over en het oppikken van geloste individuen voor ons is begonnen. Voor de Ballons d’Alsace kom ik Wouter Gronheid en een fietsmaat tegen. Hij was uit de kopgroep teruggevallen door een lekke band en was nu een beetje verder aan het toeren…Al ‘klagend’ over onze slechte benen en verder een goed gesprek gevoerd, reden we gezamenlijk als een echte wielertoerist deze Col op. Wouter nam vervolgens de afdaling voor zijn rekening en was door een beetje te eten en te drinken blijkbaar weer redelijk hersteld. We kregen namelijk de volgende 15 km. een ‘lift’ à gemiddelde 40+ km/u van hem…Bedankt nog!

Door lekker uit de wind te zitten, kon ik weer een beetje bij tanken, waardoor ik de ‘Limburgse kilometers’ tijdens het laatste deel voor mijn rekening kon nemen.  

Inmiddels was de zon ook al weer een tijdje volop aan het schijnen en begon ik bijna letterlijk te koken. Een beetje afblussen met water uit mijn bidon had ik nog niet eerder in mijn wielercarriere gedaan, maar dat had nu een psychisch positief effect. Bij de laatste stop in Champagney nog zodoende een vol bidon water genomen en gelijk eventjes wat vocht op een andere manier het lichaam uit laten vloeien, hetgeen me gevoelsmatig een paar minuten kostte..Weg met de afvalstoffen.

Op naar de slotklim! Vooraf gewaarschuwd. Een echte mooie afsluiter van een slopende rit, namelijk 5,8 kilometer klimmen bij een gemiddelde van 8,6% met stukken van 15%+…een drietal km. met een gemiddelde stijging boven de 10,5%.....Het rare was dat ik na 200 kilometer wel in staat bleek om de 39-25 hier rond te krijgen en met 12/13 km/u reed ik omhoog...Van de grote groep die ons in het dal achterop was gekomen en waaruit Wouter bij de voet van de klim gelijk wegsprong, kwam ik ruimschoots als eerste boven. Met de vorm en de conditie bleek op dat moment dus inderdaad niks verkeerds.

Deze keer ook geen kramp, zoals afgelopen zaterdag. Dit met dank aan mijn sportmasseur die me nog even op donderdagavond 21.30 extra onder behandeling heeft genomen en me had voorzien van speciaal (stretch) tape. Het zag er niet uit, maar was wel uitermate effectief.

Eindtijd was 7 uur en 10 minuten, hetgeen inhield dat ik nog 74 lotgenoten voor me had. Daan reed een knappe cyclo door 11 minuten na mij binnen te komen. Marinus had zich verdienstelijk gemaakt als supporter en fotograaf nadat hij ook op de eerste col had gemerkt dat het gestoken verzet niet toereikend was voor zijn huidige vorm.

Henri bleek helaas een lekke band te hebben gehad en was nog bijna betrokken bij een valpartij nadat iemand met zijn pedaal Henri’s spaken probeerde uit te rijden…Hij had een goede 7,5 uur nodig om binnen te komen. Debutant Marijn wist ook een hele goede prestatie neer te zetten door vlak na Henri over de streep te komen (en zelfs nog redelijk fit te ogen). Onze topsprinter Peter (die vorige week bij zijn 1^e KNWU koers bij de Amateurs B al gelijk bijna alle premiesprints opeiste!) had achteraf ook liever een kleiner verzetje dan 39-27 bij zich willen hebben. Na dit jaar slechts 2 keer 150 km. te hebben gereden (Amstel Gold race en een trainingsrit) wist hij deze monstertocht toch te volbrengen in zo’n 8 uur en driekwartier. Hierdoor wisten we ons alle vijf te voorzien van het Brevet d’Or..

Marijn wist verder van geen ophouden door gelijk maar zijn PR qua fietskilometers op te krikken door met de fiets terug naar de camping te rijden. Hierdoor pakte hij dus nog eventjes een colletje extra…Ja, klimmen smaakt naar meer, zelfs ook na 205 km…

Eenmaal eventjes een uurtje de luiken dicht te hebben gehad, was het tijd voor de avondetappe…Het geplande bezoek aan de plaatselijke herberg viel in duigen aangezien ze geen plaats meer hadden voor 6 man. We kregen vervolgens de tip om naar de Kebab kraam te gaan die op zaterdag op het dorpsplein stond. Misschien niet de meeste gezonde (herstel)maaltijd, maar praktisch gezien wel de meeste optimale oplossing. ‘Eventjes’ later (ja, alles gaat met de Franse slag), zaten we lekker buiten te eten met een herstelbiertje erbij. Helaas gooiden de plaag kleine mugjes roet in het eten bij de avondetappe door ons veelvuldig te steken. Dit leverde wel gelijk een mooi ‘excuus’ op om het na een paar biertjes voor gezien te houden….Om 22.00 uur lagen Peter en ik zodoende weer in het jagershutje.

Op zondag nog een mooie afsluiting van de 1^e kennismaking met de Vogezen. De navigatie gaf na een km. al een mooi weggetje binnendoor aan, weliswaar met een stuk onverhard. Een geheel nieuw avontuur, deze keer met de Volvo Cross Country (met vierwielaandrijving), was geboren! Na een mooie smalle asfaltklim, kwamen we in het bos terecht en was het kiezels, modder en plassen…..en vooral veel bochtjes in de afdaling!  Blijkbaar kun je hier ook uitstekend MTB’en!

Zondag om iets over 3’en was ik alweer in Klaaswaal bij Geertine en de kids terug. Een leuk weekend en mooie herinneringen in the pocket! Wat het wielrennen betreft, gaat het de komende twee weken eventjes op een laag pitje verder. Eventjes geen criteriums, klassiekers of cyclo’s voor mij, maar gewoon een beetje toeren. Lichaam eventjes resetten. Hard nodig.

Zondag 13 juni  2010 uur:

Trainingsuren afgelopen week (23):

Maandag: Criterium in Numansdorp. Redelijk actief meegedaan en jammer genoeg in de laatste rond in het gras laten drukken bij het afsprinten. Uiteindelijk 37^e. Incl. inrijden/uitrijden 3 uur
Dinsdag: Complete rustdag en bezoek aan de sportmasseur wegens zorg linkerkuit. Speelde ook gisteren op.
Woensdag: Uur uitgefietst en andere pion getest.
Donderdag:Reddingspoging bij de sportmasseur
Vrijdag:Reisdag en half uurtje beentjes losrijden  
Zaterdag:kwartiertje inrijden + 3Ballons in 7.10 uur + terug naar camping = 8 uur fietsen…
Zondag; niet gefietst. Reisdag

Totaal:  12,5  uur.