De Dolomieten Marathon, vanuit een ‘dubbele wielerkoorts’
Het is alweer een tijdje geleden (namelijk 23 juni) dat ik wat van me heb laten horen (beter gezegd, wat van me heb laten lezen…). Ik kan me natuurlijk gaan verdedigen dat ik het de afgelopen weken te druk heb gehad met van alles en nog wat, maar daar heb ik zelf nu eventjes geen boodschap aan (en jij ook niet waarschijnlijk). Het leven gaat nou eenmaal om verwachtingen creëren en verwachtingen waarmaken. Iets wat veel relaties doet stranden…
Maar deze relatie, de schrijver annex renner annex bestuurslid versus de Stichting annex de lezer annex mijn collega lotgenoten, kon naar mijn mening op dit moment wel eventjes een klein (verwachtings)deukje oplopen. Al dan niet bewust werd de Wielerkoorts dus even voor me uitgeschoven. Soms heb ik nou eenmaal geen zin om iets op te leveren omdat dit enkel door anderen van me verlangd wordt. Enige vorm van morele verplichting had ik mezelf reeds opgelegd door het afgelopen half jaar toch wel redelijk betrouwbaar een kijkje achter de schermen van mijn mentale en fysieke gesteldheid te geven. De psycholoog onder jullie had immers al een redelijk beeld van me kunnen vormen en zal nu ook niet gek opkijken dat ik eventjes de handdoek in de ring had gegooid. Uiteraard om deze er later weer uit te smijten en de wedstrijd te continueren…
Als iets doelmatig en stelselmatig enige verplichting voor je gaat vormen, zonder dat er gevoelsmatig enige vorm van bevrediging tegenover staat, is het tijd om eventjes aan de bel te trekken. De afgelopen weken was mijn creativiteit verder te zoeken en werden pogingen om aan een wielerkoorts te beginnen in de kiem gesmoord door afdwalende gedachten en enige psychische weerstand van het onvermogen om iets naar mijn mening zinnigs op een beeldscherm te typen. Iets wat mij over het algemeen enkel overkomt als ik eventjes niet lekker in mijn vel zit. Vermoeidheid is daar meestal een indicatie voor. Nooit de reden, want die ligt natuurlijk bij mezelf, diegene die het heeft toegestaan om die vermoeidheid op een gluiperige en sluwe manier mijn lichaam in te krijgen….
Enige indicaties had mijn lichaam overigens al gegeven. Een slecht herstel en bovenal een slecht humeur…..typerend voor me wanneer ik geen tomeloze energie meer tot mijn beschikking heb.
Maar ja, gaat het na ruim twee weken nu beter? Nou, die vermoeidheid is de afgelopen dagen ongeveer verdrievoudigd. En mijn humeur…dat moet je maar aan mijn vrouw vragen.
Ik ga eventjes terug naar de vorige keer. Tenslotte eindigde ik met een ‘rustweek’. Ook na woensdag 23 juni was het advies van mijn coach bij Webtrainer om niet te gek te gaan doen. Uiteraard wat professioneler verwoord, met verwijzing naar allerlei zones en vooral naar je gevoelstoestand, maar daar kwam het wel op neer. Niet te gek doen, maar toch je lichaam af en toe eventjes prikkelen om niet vervroegd in de winterslaap te schieten. Met het oog op de TransAlp, die nu echt voor de deur komt te staan, wil ik de conditie en vormpeil toch minimaal evenaren of liever nog iets verbeteren.
Tussen de 3Ballons en de TransAlp stond echter nog een mooie cyclo op het programma. Mooie, nou misschien wel de mooiste, namelijk de Dolomieten Marathon!
Met nog 9 andere Cycloteam.nl members, gingen we de uitdaging aan om zo’n 4200 hoogtemeters over een afstand van 138 kilometer te bedwingen. Na de TroisBallons, waar een slechte start werd afgewisseld door een goede finish, had ik er wel vertrouwen in dat een plek bij de top 100 tot de mogelijkheid moest behoren. Aangezien ik echter na de 3Ballons nog steeds niet geheel was hersteld en er ook volgens mijn sportmasseur een tikkeltje overbelasting voelbaar was, had ik met Camiel besproken om tijdens deze cyclo niet te diep te gaan. In ieder geval geen spierschade, bijvoorbeeld door kramp. Ook wilde ik na deze zware beproeving het gevoel hebben dat ik er nog niet doorheen zat..Bij de TransAlp krijgen we namelijk acht dagen achter elkaar een offroad cyclo voor onze kiezen…
Al enige tijd geleden had Chris aangegeven dat hij nog een plaatsje voor de DM over had. Toen had ik daar wel oren naar. We hadden met de groep een tweetal appartementen in het wonderschone Italië en daar konden we vanaf maandag al terecht. Dit betekende echter dat ik dit jaar voor de zoveelste keer van vrouw en kids gescheiden zal zijn en met het vooruitzicht van een TransAlp twee weken later (waar ik 11 dagen op pad ben), vond ik het niet wenselijk om van de DM ook een heuse fietsvakantie te maken.
Toen de discussie over het vervoer naar Italië via de e-mail op gang kwam, werd duidelijk dat onze ambassadeur Wim Lexmond ook wat later in de week wilde vertrekken. In de conceptplannen werd afgesproken om op woensdagochtend te vertrekken, zodat we nog een paar daagjes konden acclimatiseren voor we op zondag aan de start stonden.
Vanwege een onverwachts, maar toch mooi feit dat de oudste zoon van Wim geslaagd was voor de HAVO, en de diploma uitreiking op de donderdagavond plaatsvond, kon ik me er goed in vinden om pas later weg te gaan. Eerst dachten we aan vrijdagochtend, maar dan zaten we zowel met het beginnende vakantieverkeer als met het feit dat je ook de vrijdag geen col meer kon beklimmen. Hierdoor werd de heenreis op donderdagavond 11.00 uur aangevangen.
Een kleine twaalf uur later werd ons nachtelijk avontuur, waarbij aan goed gesprekstof geen gebrek, beloond met een schitterend en zonnig berglandschap waar je U tegen zegt! Wat kan ik toch genieten van zulke omgevingen!
We werden verwelkomd door Wilco van Wijgerden, de ‘schotse’ broer van Peter. Bleek ook net als zijn broer prima gezelschap om erbij te hebben... Na ook kennis gemaakt te hebben met de sympathieke Erik Mattheij (wel een rare combinatie voor een Limburger…..), besloten Wim en ik om toch maar eventjes de beentjes los te gaan rijden.
Vanuit het appartement was het een klein vals plat aanloopje naar de 1e Col van de DM, namelijk de Campalongo, of wel per abuis meerdere keren door mij Campagnolo genoemd.. Een goed lopende klim van een kilometertje of 8. Niet te steil, maar na een dagje auto zitten en geen slaap, toch nog duidelijk voelbaar. Mijn les wel geleerd van de 3Ballons, waar ik met een 39-25 aan de start stond (normaliter voldoende, maar met slechtere benen een regelrechte ramp) en voor deze gelegenheid maar eens een 39-29 laten steken. Zo’n koffiemolenverzetje beviel me toch uitstekend voor zo’n eerste overgangsdag. Lekker op de 29 en de 27 naar boven getuft, met de hartslag zo maximaal halverwege D2 (voor de liefhebbers, dat is rond 155). Wim zijn 1e klim ging ook niet onaardig, zeker gezien het feit dat hij na zijn succesvolle Alpe d’huzes avontuur de racefiets bijna niet meer had aangeraakt en het tennisracket des te meer…
Ruim 1,5 uur verder waren we weer terug bij het appartement en waren inmiddels ook de andere cyclo kleppers terug gearriveerd van hun trainingsrondje….Daan en Joop hadden nog eventjes de Giau beklommen. Onze, voor de verandering eens een keertje geen chefkok, Daan scheen volgens de anderen in een bloedvorm te verkeren en met een tijd van rond de 45 minuutjes over de Giau, zonder al te diep gegaan te zijn, waren de voortekenen ook voor hem gunstig..De rest van het prima gezelschap bestond uit Ronald Stalenberg, met wie ik nij de Criq ook heb gelachen, Peter zelf, niemand minder dan Joop Kosters himzelf en Gijb van Looijen. Gijb had ik ook al eerder, zij het vluchtig, tijdens de Criq ontmoet en bleek ook tijdens dit weekend weer een mooie gesprekspartner! Gelukkig niet zo veel verstand van voetbal…..anders dan had Brazilië ons volgens hem van de mat afgespeeld. Ja, dan heb je er (altijd achteraf) dus geen kijk op hè….
Gijb had ook nog een aangename verrassing bij zich. Er was namelijk deze cyclo ook een vrouw in het cycloteam.nl tenue te bewonderen. Sabine werd mede door Gijb besmet met het wielerkoorts en wilde toch wel eens weten hoe de smaak van een echte cyclo proefde. Vooraf had ze nog plannen om voor de 110 kilometer te gaan, maar door haar goede vorm, wist ze de complete afstand succesvol uit te rijden. Klasse! Overigens ook aan alle andere cycloteam.nl deelnemers. Ieder achteraf met zijn eigen verhaal waar de meeste ook met een trots gevoel op terug konden kijken. Het gevoel van volgend jaar weer, overheerste.
Vrijdag verliep verder met de overwinning van Nederland op Brazilië ook heel feestelijk. Toch een mooie extra impuls aan deze belevenis.
De zaterdag wilde ik ook nog een rondje doen. Na de omvang van dit evenement waargenomen te hebben bij het ophalen van de startnummers, waren ook Joop en Daan nog bereid om de beentjes eventjes op te warmen. Net als die dag ervoor besloten we eerst weer de Campalongo op te gaan. Na afloop nog eventjes, dankzij een impuls ingeving van Joop, de spiertjes een ijsbad gegeven in een plaatselijk riviertje….en dat voor een fotootje..Verder ook nog eventjes met zijn drieën tijd gemaakt om wat plaatselijk cycloteam.nl ‘fietsen van de dag’ op de site te krijgen. Uiteraard nog eventjes een lekker biertje in het zonnetje gedronken.
De dag van de koers was weer een vroegertje…half vijf ging de wekker. We wilden bijtijds aanwezig zijn. Met een startnummer uit het zogenaamde Warsteiner vak, was het zaak om wel vooraan in dit vierde en laatste startvak te staan. Dat scheelde dan toch zo’n 5000 man inhalen…
Tot ieders grote verbazing zagen we bij het vroege ochtenduur nog voordat we aan onze eerste Italiaanse boterhammen waren begonnen, al de eerste renners richting de start afdalen. Tegen die tijd dat we gezamenlijk buiten stond (kwart voor zes, zoals afgesproken), waren deze enkele individualisten al veranderd in één grote pelotonstoet. Richting het startvak van de biersponsor werd het dus gewoon lopen! Eenmaal daar aangekomen, stonden er al een paar duizend man ongeduldig te trappelen…Dit bijna driekwartier van te voren. Moet niet gekker worden!
Daan en ik, beide nog met enige vorm van ambitie voor een goede uitslag, dachten slim te zijn door een stuk naar beneden af te dalen, zodat we op de doorgaande weg kwamen te staan. Gelijk na het geven van de start, wilden we dan zo naar voren rijden, voordat de startvakken deze weg op konden draaien. Helaas, maar wel logisch, werden we tegengehouden door de plaatselijke politie en mochten we pas verder toen het laatste startvak leeg was….stonden we met ruim 9000 man voor ons en met de bezemwagen binnen handbereik!
Eén voordeel, de verleiding om met de betere na de start mee te gaan (en mezelf vroegtijdig opbranden) was nu niet meer aanwezig. Een mooie tocht des te meer!
Al voor de daadwerkelijke start hadden Daan en ik, met behulp van de stoep en stuurmanskunst, reeds zo’n 1500/2000 man ingehaald. Desalniettemin starten we toch nog 25 minuten na de nummer 1.
De eerste twee cols was het daadwerkelijk nog file rijden, maar met behulp van ‘Oscarito’ wisten we nog behoorlijk de gang er in te krijgen. Ik vond het ook wel een leuke sport om zoveel mogelijk mensen in te halen. Geloof ook wel dat ik die prijs heb gewonnen…
De eerste twee cols gingen gezamenlijk met Daan. Op de Pordoi kregen we nog een lift van een ander en konden Daan en ik en nog een derde in een treintje deze col op denderen. Deze derde persoon nog eventjes toegesproken toen hij zonder pardon zijn gelletje de natuur in gooide…hetgeen ook leidde tot excuses van hem en hopelijk ook een beetje meer gezond verstand.
Vanaf de Sella splitsten Daan en ik onze wegen. Peter van Wijgerden had een startnummer in de 2000 serie gekregen en had me al verteld dat ik hem pas onderaan de Giau terug zal zien….Toen ik hem na het Sella rondje nog niet was tegengekomen, dacht ik echt serieus dat ik hem over het hoofd had gezien bij mijn inhaalrace. Tot mijn grote verbazing stond hij bij de laatste bevoorrading voor de Giau zijn bidonnetjes bij te vullen toen ik langskwam. Met dergelijke sprinterspieren zal je beweren dat hij geen berg omhoog zal komen, maar bewees vandaag toch even mooi het tegendeel! Ook kwam ik Gerrit Teunis (één van Nederlands betere cyclorenners) nog tegen op de Gardena. Eventjes een stukje meegereden, maar verloor hem op de Campaglongo uit het oog. Achteraf was hij één van de slechts drie renners die me tijdens een klim hadden ingehaald…
De Giau was inderdaad, zeker met een flink zonnetje en een temperatuur boven de 30 graden, een behoorlijk zware kluif. De vooraf geschatte tijd van 43 minuten bleek helaas niet haalbaar. Het werd 46 minuten en een beetje. Uiteindelijk goed voor de 48e klimtijd overall. Zeker gezien het feit dat ik geen moment in het rood heb gereden, toch een tijd die me motiveert om volgend jaar top 50 te rijden..
De laatste klim ging ook nog redelijk, maar had de laatste kilometer hiervan eventjes ‘over het hoofd gezien’…Dacht dat we al mochten afdalen en had mijn windstoppertje al aan, toen we nog een winderige slotkilometer kregen van zo’n 10%. Dit vond ik het moeilijkste stuk van deze cyclo. Hier reed ik Gerrit nog even voorbij, waar hij later in de afdaling weer terugkwam. Na de finish ook nog even gezellig met hem gepraat. Een goede renner die nooit buiten zijn schoenen zal lopen..
We hadden met de cycloteam.nl groep vooraf een eigen schatting gemaakt van de te bereiken eindtijden. Zelf had ik ingezet op 5.25 uur. Helaas kon ik dit niet halen en kwam ik zo’n 8 minuten na deze tijd over de finish. Hetgeen resulteerde in een 110 tijd bij de mannen en 112 overall. Ja, ook twee vrouwen (waaronder weer de Belgische klepper Edith van den Brande) waren ruim voor me geëindigd. Toch buitengewoon knap hoe hard zij rijden…Overigens bleek ook dat deze cyclotopdames niet alleen hard omhoog konden rijden…Bij de laatste col kwam ik Judith Visser (5e dame) net voor de top nog even tegen. Zij haalde me later in de afdaling in en ik probeerde haar wiel te houden. Weliswaar zonder zonnebril, maar ik werd gewoon bergaf uit het wiel gereden. Ben ook zelf geen superdaler, maar zeker ook niet slecht….Had verder toch na de finish een bevredigend gevoel overgehouden. Nadat Daan ook was gefinisht besloten we met een biertje langs de kant de rest te gaan aanmoedigen. Nou, deze herstelbiertjes vielen me wel zwaar…
Wim had op zaterdag overigens nog een verrassing in petto..Hij moest maandag om 17.00 uur in Tilburg zijn. Dit betekende dus dat we ook de laatste dag in Italië niet echt aan slapen toe kwamen. Om 2.07 zaten we al in de auto richting Nederland..
Na dit zware weekendje, met veel reistijd, weinig slaap en een redelijke inspanning, ben ik dus inderdaad wéér toe aan een herstelweekje!
Volgende week wacht de TransAlp! Heb er zin in!
Woensdag 7 juli 2010 uur:
Trainingsuren afgelopen twee weken (25 / 26):
Maandag: Niet gefietst / 2.25 uur met wat kliminterval op viaductjes
Dinsdag: 3,75 uur Posbank MTB training / 1,75 uur weg
Woensdag: 1,75 uur MTB woon-werkverkeer / 4,5 uur wegtraining
Donderdag: 2* 0,5 uur met de gewone fiets / rustdag
Vrijdag:0,75 uur klimtraining Elite /1,5 uur in Italië
Zaterdag: niet gefietst / 2 uur Italië
Zondag; niet gefietst / 5,5 uur Dolomieten Marathon
Totaal: 7,25 uur / 17,5 uur
succes volgende week!!
grt,
Eric
