TransAlp binnen handbereik…

Wat een week! Nederland bereikt de finale van het WK (en weet deze vervolgens ruim in blessuretijd te verliezen) en Robert Gesink toont dat hij inderdaad met de beste renners mee naar boven kan rijden in het grootste wielerspektakel dat er wereldwijd bestaat!

En wat deed ik in deze periode? Ja, natuurlijk vernam ik deze sportieve prestaties voor de buis. De Tour is en blijft toch wel een heel mooi schouwspel. (het WK overigens ook). De etappe in Rotterdam, die nota bene langs mijn werk kwam, beleefde ik nog voor een heel klein gedeelte tijdens het Dolomieten uitje..Toen ik daar vorige week weer van terug was, heb ik op mijn werk via het internet (www.nos.nl) de kasseienetappe en de Ardennenetappe voor een deel mogen aanschouwen.

Wat me opviel, waren de vele valpartijen die plaatsvonden. Als wielrenner weet je dat vallen er nou eenmaal bij hoort, maar het liefst toch zo min en zacht mogelijk…De renners met botbreuken en schaafwonden tijdens de eerste week van de Tour waren niet op twee handen te tellen. Toch leuk deelnemen aan dit circus!

Mijn laatste valpartij is ook van recente aard, namelijk van afgelopen weekend. Doordat de TransAlp voor de deur staat, maar wat vaker de MTB erbij gepakt. Afgelopen zaterdag was er een nieuwe cassette en ketting door de firma Juijn erop gezet en dus was het zaak om eventjes het schakelmechanisme goed te testen. En waar kun je dat dan in de buurt beter doen dan in de fabelachtig mooie Drunense en Loonse Duinen?

Sinds afgelopen winter ook inmiddels een vast trainingsparcours van me geworden. Heb in de winter wel een paar keer inwendig gevloekt over die paar zandstroken waar ik dan voor de zoveelste keer niet doorheen kwam. En tijdens fietsen hoor je je voeten in je pedalen te houden en niet op de grond! Nou, ik weet inmiddels ook dat je in een (tropische) zomer, met de MTB niks te zoeken hebt in de Drunense Duinen. Tenminste, als je met je Noby Nic’s rijdt. Een strandband had waarschijnlijk beter geweest in deze grote zandbak! Geef mij dan toch maar de bevroren of modderige met sneeuwbedekte gronden in de winter..

Tijdens één van de vele hachelijke momenten, waarbij ik nog dacht om die zandstrook al rijdend door te komen, stond ik opeens toch weer stil. Klikte deze keer iets te laat uit mijn pedaal en boem klapte naar rechts om. Stootte daarbij met mijn rechterknieschijf hard tegen de bar ends aan en dat deed pijn.

Eerste blik, twee kleine scheurtjes licht bloedend. Even buigen, beetje pijnlijk. TransAlp in gevaar…nee lijkt mij niet. Gewoon weer verder fietsen dus. ’s Avonds begon die knie steeds meer te irriteren. Buigen ging al moeilijk en erg pijnlijk. De trap op ging niet meer op een normale manier..Shit, het zal toch niet waar zijn! Een kleine week voor d-day en ik raak geblesseerd….

Zondagochtend inderdaad nog steeds een stijf en pijnlijk gevoel. Even goed door de pijngrens bijten om de knie eventjes goed te testen. Lijkt mij niks ergens aan de hand, enkel een beetje gekneusd. Gevolg, wil dit zeker weten en stap een uur later op de mountainbike. Eventjes maar niet met Chris mee naar Nijmegen, aangezien ik geen zin heb om eventueel 2,5 reistijd voor Jan L te rijden.

Het fietsen voelt in het begin nog steeds niet lekker aan. Na een tijdje gaat het gelukkig beter en besluit ik om in de Heinenoordtunnel nog even full power op de knie te zetten. Schakel op het grootste verzet en stoemp met de MTB naar boven. Licht pijnlijk, maar niet iets om verder zorgen over te maken. Het tempo deed me ook wel goed. Had in de aanloop naar de tunnel nog een racefietser in mijn wiel en die dacht me nog wel eventjes voorbij te rijden. Had ik in zijn situatie natuurlijk ook gedaan..tenminste geprobeerd. Niks mooier dan de competitie aangaan tijdens een trainingsritje met een volstrekt vreemde. De laatste jaren ook nimmer verslagen, lijkt me ook wel eens leuk om mijn meerdere tegen te komen….Ook deze renner kwam van een koude kermis thuis.

Dat meetgedrag is ook tevens gelijk mijn valkuil. De spiegel van reflectie werd dit jaar al vaker door zowel mijn coach als verzorger (zo dat klinkt wel erg profi, je eigen coach en verzorger…), voorgehouden. Moet me dan ook altijd even bedwingen om niet gelijk in het wiel te springen als ik tijdens een herstelritje wordt ingehaald. Of de zoveelste scooter die ik aan mijn neus voorbij moet laten gaan..hetgeen tegen mijn natuur ingaat. Maar volgens de trainingsleer is het nu eenmaal niet verstandig om steeds maar weer die hartslagmeter in het rood te krijgen..

Alles voor het hogere doel dus maar. Verbetering en uiteindelijk een uitstekende vorm voor de TransAlp…Nog een paar dagen en dat gaat dit grootste sportieve avontuur in mijn leven eindelijk beginnen.

De vele uren training, cyclo’s en wedstrijden waren enkel te voorbereiding. We zullen zien!

Woensdag 14 juli  2010 uur:

Trainingsuren afgelopen week (27):
Maandag t/m vrijdag: Niet gefietst. Geen zin, geen tijd, geen puf
Zaterdag: Rondje zandhappen in Drunen, 1,75 uur
Zondag; 3,5 uur MTB

Totaal:  5,25 uur