Criquielion / Velomediane
Na een paar weekjes verplichte rust, kwam één van mijn hoofddoelen voor het wegseizoen 2010 met rassé schreden dichterbij. Na bij mijn eerste deelname vorig jaar als 26e over de finish te zijn gekomen, had ik bij het opstellen van mijn programma voor dit jaar toch echt de verwachting en de ambitie uitgesproken om voor een top 10 plek te gaan.
Helaas lopen de zaken wel eens iets anders dan vooraf gehoopt…Een geweldige TransAlp leidde tot een zitvlakblessure en daardoor kon ik drie hele weken niet meer op de fiets plaatsnemen. Toen ik twee weekjes voor de Criq besloot om voor het eerst eventjes op het racezadel plaats te nemen, wist ik al dat de komende twee weken te kort zal zijn voor een volledig herstel. Laat staan dat ik in die twee weken me goed kon voorbereiden op de 170 kilometer zware Ardennenrit die mij te wachten stond.
Aangezien ik mijn hoofd nog wel eens in het zand steek, had ik de organisatie afgelopen week toch maar gemaild of ze mijn oorspronkelijke startnummer (7 honderdzoveel) wilde omzetten in een bevoorrechte positie. Je wist immers maar nooit. Dit bleek nog mogelijk en zodoende mocht ik voorin plaatsnemen.
De laatste twee weken nog even met Chris de organisatie doorgenomen en het programmaboek samengesteld. Dit jaar vertrokken we met Cycloteam.nl namelijk met een behoorlijk grote groep. Vooraf hadden we op zo’n 45 man/vrouw gerekend, maar mede vanwege het vooraf aangekondigde slechte weer, blessures en wat andere privé situaties, bleef de opkomst qua actieve renners steken op zo’n 30. Samen met de vijf man koppige motorbegeleiding, een cameraman en een fotograaf, onze ‘eigen’ buschauffeur en onze drie gezelschapsdames zaten we dus met zo’n 40 cycloteam.nl leden in de sportherberg van Pol. (Durbuy).
Onze de leden die meegingen waren enkele voor mij onbekende gezichten. Mensen die zich in een eerder stadium hadden aangemeld om lid/donateur van onze Stichting te worden en waar Christian dan mee had gesproken. Altijd weer leuk om een grote diversiteit aan mensen in onze gelederen te hebben. Zo kon ik vrijdagmorgen kennismaken met Koen, die nog net eventjes een maand voor zijn trouwerij een soort van ‘vrijgezellenweekend’ tegemoet ging. Zijn toekomstige vrouw achterlatend met de hoop dat alles heel zal blijven dit weekend….En ook Robin, de man die al in de cycloteam.nl kleuren indruk had gemaakt tijdens zijn week ‘Marmotte’-week in de Alpen. Tevens leuk omdat hij zijn ervaringen ook via de site deelde met ons.
Na nog een hoop andere handjes geschut te hebben, kwam zo omstreeks 9.00 uur de nieuwe bus van Juijn, hoofdsponsor van dit evenement, binnen rijden. Hierbij vielen de mondjes toch wel weer eventjes dicht. Een gloednieuwe dubbeldekkerbus met een fietskar erachter waarbij de Cycloteam.nl kleuren goed te bewonderen zijn. Niet alleen de omvang en de buitenkant sprak boekdelen, maar ook het feit dat onderin de bus ruimte was om enkele fietsen in de bus te zetten, alsmede de megabeenruimte die wij hadden, gaf ons het daadwerkelijke gevoel van een ware prof. De paar uurtjes in de bus waren dan ook absoluut niet onprettig (er werd toen al ‘akelig’ veel gelachen) en bij aankomst bleek het warempel ook nog eens droog te zijn geworden. Van de voorspelde plensbuien bleek niet zo heel veel waar te zijn.
Samen met nog 12 lotgenoten zijn we zodoende na de lunch, die gelijk bij aankomst al klaarstond, richting La Roche vertrokken om onze startbescheiden op te halen. Vanaf de herberg was het zo’n 27 km. met geen noemenswaardige beklimmingen naar de startplaats. Om toch de beentjes een beetje te testen, werd besloten om de Côte de Beffe, één van de scherprechters tijdens de Velomediane, op te rijden…Hetgeen niet in dank van alle renners…
Al snel sprong Robin uit de groep weg om met een strak tempo naar boven te knallen. Zelf was ik toch ook wel benieuwd wat er nog van mijn vorm over was en ging ik maar in de achtervolging. Chris kon het ook niet laten en eventjes later sloten we aan bij Robin. Ik dacht gelijk erop en erover, maar tot mijn verbazing sprong Robin gelijk weer in ons wiel. Hij had dus nog wat over….Net voor de één na laatste bocht zakte ik door het ijs en was het Chris die de touwtjes in handen nam. Robin ging nog goed mee, maar moest op het laatst toch zijn meerdere erkennen in Chris.
Gezien de laatste vijf weken, viel het met de benen nog best mee dacht ik nog. Natuurlijk baalde ik ervan dat er twee man voor me zaten, maar meer kon ik ook nog niet van mezelf verwachten. De ambitie voor een goede notering tijdens de cyclo had ik nu definitief laten varen. Ja, ik had nog wel de hoop dat ik misschien toch nog goed voor de dag zal komen..
Waar ik wel content mee was, was het feit dat het eerste uur bijna pijnloos op het zadel kon worden doorgebracht. Dit had ik de afgelopen twee weken nog niet meegemaakt. Nadat we op de terugweg nog even ‘finale’ hadden gereden (stukken boven de 50 km/u) en toch nog een plensje water over ons heen kregen, konden we eventjes later van de spaghettimaaltijd genieten. Gesprek ging o.a. over de uitslag/tijden die iedereen dacht te gaan rijden. Als we de verhalen mochten geloven, reden er op de zaterdag toch mooi zo’n 10 man bij de eerste 100, al waren anderen alweer zeer content als ze überhaupt de finish gingen halen. Dat vind ik ook het mooie aan onze club, we hebben een behoorlijke verscheidenheid aan mensen in de gelederen..
Afgesproken werd dat van de vijf motorbegeleiders er één werd ingezet voor de cameraman. Van de andere vier, bleven er twee tot drie voorin (beetje afhankelijk van het aantal renners) en zakte de laatste motor uit naar de rest van ons deelnemersveld.
Op de zaterdagochtend zat iedereen keurig al om 6.30 in de bus en vertrokken we exact volgens planning om 7.15 richting La Roche. Doel was om hier eerst een gehele groepsfoto te maken, met uiteraard de (renners)bus van firma Juijn uit Rossum op de achtergrond. Nou, bekijks hadden we wel! Chip op de fiets, startnummer erop en de bandjes nog even op 8 bar gezet en vervolgens naar het startvak. Hier kon ik nog mooi een plekje vooraan vrijhouden voor onze andere renners en uiteindelijk stonden we met 12 Cycloteam.nl renners voorin. Mooi gezicht!
Waar ik vorig jaar alle zeilen moest bijzetten om een paar honderd man in te halen om weer voorin de koers te komen, kon ik zodoende dit jaar verhoudingsgewijs behoorlijk makkelijk voorin meerijden. Vanaf de start zat cylo klepper Bart Bury een positie voor me en besloot ik maar om zijn wiel te houden. Dit ging tot mijn verbazing ook nog eens. Henri en Daan zaten ook al snel op de voorste rij en toen ik boven op de eerste col even omkeek, zag ik dat we nog met één groot peloton reden. Het tempo ging daarna toch weer lekker de lucht in en o.a. de ploeggenoten van Tino Haakman (viervoudig winnaar van de Criq) zorgden ervoor dat dit tempo ook hoog bleef liggen.
In de voorste grote kopgroep bleven, zoals de dag ervoor ook voorspeld, behoorlijk wat WNF ambassadeurs waarneembaar. Naast Daan, Henri en mezelf, schoven ook Wouter en Dirk meer naar voren op. Willem heb ik zelf ook nog gezien en begreep dat daarnaast ook Tonny, Koen en Robin aanwezig waren.
Bij kilometer 54 draaiden we de Mur de La Velomediane op. Deze voelde ook aan als een echte muur…Zat ook hier weer bij Bart Bury in het wiel en voor het mooie al iets te ver van achter, zo rond plek 25/30. Kon zijn wiel de eerste 30 meter nog eventjes houden, maar liet hem toen maar lopen, aangezien de top nog wel een stukje verder lag…Op het steile stuk reed ik zelfs even Bas Canoy van Veltec voorbij, maar naar mate de klim langer duurde ging bij mij het lichtje ook uit. Herkenbaar van die dag ervoor toen ik de Beffe nog opreed. De power is er nog best, maar niet voor een al te lange rijd. Op het laatste steile knikje keek ik even om waar de rest van mijn ploeggenoten bleven. Gelukkig kwam Wouter daar al snel aanzetten en heb ik hem nog even aangemoedigd. Niet ver daarachter kwam Dirk en Chris en een stukje daarachter Daan aanzetten. Bovenop heb ik ze nog eventjes geprobeerd op sleeptouw te nemen. Ik wist namelijk toen al dat ik niet heel lang meer zal meerijden. Mijn zitvlak begon al behoorlijk te irriteren en ik vermoedde dat nog een paar uur op de fiets doorbrengen geen al te best resultaat voor mijn gezondheid zal zijn. Als ik de benen had gehad om bij de voorsten te blijven, had ik daar waarschijnlijk wel anders over gedacht.
Dirk en Wouter wisten de sprong nog te maken naar de tweede groep en een plek bij de eerste 20 werd zodoende al moeilijk. Ik had zelf vermoedelijk op dat moment nog wel de benen om het groepje waar Chris en Daan inzaten terug te rijden naar de tweede groep, maar bij elke verwoedde poging om het gat dicht te rijden, reed ik telkens een paar meter voor de groep uit. Chris had helaas in een eerder stadium, na wat materiaal pech met zijn ketting, al zo’n 1,5 minuut moeten dichtrijden en daar was klaarblijkelijk al het beste van af. En Daan had al een paar keer vooraan het peloton lopen sleuren en had wellicht al iets te veel kruit verschoten.
Ik had dus in mijn hoofd om gelijk in La Roche te stoppen, maar voor ik er erg in had, reed ik die verd.mde Haussier al weer op. Ja, dan ga je ook niet tegen de richting in afdalen als renner. Na Chris en Daan nog even succes te hebben gewenst en me bij de motor van Gerrit te hebben afgemeld, daalde ik voor het laatste knikje via de andere kant af richting de bus. Na wat schone kleding te hebben aangedaan, leek het me leuk om de dag samen met Frank door te gaan brengen. Het was tenslotte pas 11.15 en Frank was samen met Tom foto’s aan het maken en aan het filmen. Het enige minpuntje was dat zij met de auto halverwege de Haussier stonden…Dus dan maar voor de tweede keer, op normale schoenen, met de fiets naar boven..Onderweg kwam ik Ronald nog even tegen en kon ik zodoende nog een bidonnetje uitreiken.
Nadat de laatste renner van ons was langsgekomen, zijn we met zijn drieen richting de Cote de Beffe vertrokken, alwaar we weer gewacht hebben om de eerste renners. Hier kwamen eerst drie renners langs (2*Bart en ene Maxim Montfort, die overigens voor de wedstrijd niet meedeed). Een half minuutje daarachter kwam Tino langs) en vervolgens lag het deelnemersveld al helemaal versnipperd uit elkaar. Na zo’n 18 renners de hebben geteld, kwam er een groep van een man of 10/15 voorbij. Dit was wel een heel mooi moment, want onze Dirk, alhoewel 57 jaar, zat hier op de kop te sleuren! Nog mooier was dat de mannen in zijn wiel allemaal op apegapen lagen..Dirk kon vandaag dus gewoon maar eventjes de top 25 in gaan duiken! Het duurde vervolgens een hele tijd voordat de volgende grote groep met Chris kwam. Wouter was helaas vandaag ook niet in al te beste vorm en had vermoedelijk te weinig gegeten, waardoor een topnotering vandaag er niet meer inzat. Hij was zodoende uit de groep van Dirk weggevallen en zelfs kon hij niet meer aanpikken bij de grote groep van Chris.
Na nog wat renners een bidonnetje en een Sporteff gelletje te hebben aangeboden, zijn we met een rap tempo richting La Roche teruggereden om de renners binnen te halen. Helaas hadden we de sprint voor de overwinning niet gezien, maar begrepen dat Tino de beide Bart’s had verslagen.
Wij waren natuurlijk uitermate nieuwsgierig of Dirk zijn positie kon handhaven en toen er een groot groep de hoek richting de finish omkwamen, zagen we tot onze vreugde dat Dirk hier voorin aan het sprinten was. Hij verloor de sprint van deze groep echter op enkele cm’s en kwam een tikkeltje teleurgesteld over de finish. Dirk dacht namelijk dat diegene die de sprint voor hem won mogelijk ook in zijn categorie zal zitten en dat hij dus geen 1e in zijn categorie (50+) was geworden. Ik ben zodoende maar even de leeftijd van die man gaan vragen en gelukkig was hij 46 jaar. Dit betekende dat Dirk vandaag op het hoogste podium mocht gaan plaatsnemen. Iets waar wij als Cycloteam.nl natuurlijk zeer trots op zijn!
Wat we wel betreuren is dat de organisatie van de Criq vervolgens zolang wacht op de prijsuitreiking!! Pas om half zeven ging dit plaatsvinden. Na een paar tafels met het team te hebben ingenomen in de grote partytent en de boel een paar keer ‘op stelten’ te hebben gezet, kon Dirk onder luid gejuich de beker en bloemen in ontvangst nemen.
Bij terugkomst (half 8) stond het avondeten al gereed. Hier hadden we inmiddels ook wel trek in! Na even een douche te hebben genomen, begon vervolgens de 2e etappe (de avondetappe).
Deze was natuurlijk weer beregezellig en de ‘winnaars’ van avondetappe hielden het tot slechts 6.15 vol….Als bestuur en jury ‘moesten’ we natuurlijk hiervan getuige zijn….’s-Middags had ik nog niet heel veel afgezien, maar dit werd ’s avonds nu wel gecompenseerd..
Het mooiste van de avond vond ik het live optreden van Sven. Wat kan die vent zingen zeg! En dat hij dan ook nog eens samen met Tonnie gedeeld eerste wordt in de avondetappe…..
Ook de ‘incredible Hulk’ act van Henri is memorable…
Misschien was wel het allermooist dat ik zoveel stralende gezichten heb gezien. Ook de reacties achteraf vond ik mooi. Kortom een weekend voor herhaling vatbaar. Volgend jaar voor mij nieuwe kansen..
Overigens werd er door enkele renners op de zondag nog een lusje van zo’n 2 uur gedaan. Zelf had ik geen behoefte om nog op het zadel te gaan zitten..
Ook ik heb van het weekend genoten!
Leon
