De Bart Blubber Challenge van vorig jaar was dit jaar in een soort van racebaan veranderd. Enkel een paar plassen in de Voerstreek ben ik tegengekomen. In plaats van de Noby Nic op de voorband had ik zodoende gekozen voor 2 Racing Ralphs. Dat ik daar überhaupt inmiddels al van te voren over nadenk, is toch wel een omschakeling hoor. Een jaartje terug reed ik nog alles op 1 soort band en dan dacht ik ook niet na over de bandenspanning. Geloof dat er ook nooit minder dan 2,5 bar in die banden heeft gezeten. Dat ik daardoor weleens tijdens een toertochtje door de bossen in de omgeving Ossendrecht een bochtje miste, hoorde naar mijn beleving gewoon bij het ‘spelletje’.

Dat het niet aan mij is besteed om over dergelijke zaken na te gaan denken, bleek wel weer tijdens de Bart Brentjens Challenge van zondag 10 oktober….In week 39 had ik een hele lekkere trainingsweek achter de rug. Voor het eerst sinds tijden kwam ik weer aan de dubbele cijfers qua trainingstijd. Weliswaar precies 10 uur, maar voor het gevoel toch weer een mijlpaaltje. Een paar keer met de MTB op stap geweest om me toch nog een beetje klaar te stomen voor de BBC. Tenslotte viel die vorig jaar in het (modder)water, waardoor ik dit jaar toch wat revanche gevoelens had.

Helaas brak ik tijdens een toertochtje in België (Kasterlee) op zaterdag 2 oktober mijn frame. Vermoedelijk ergens tegen aangestoten, maar de exacte oorzaak kon ik ook niet aangeven. Het mooie van een toertocht in België is dat onze Zuiderburen naar mijn mening toch wel een stuk socialer zijn dan de gemiddelde landgenoot. Van de 10 passanten die langskwamen op het moment dat ik met mijn MTB stond te tobben, vroegen en zeker 7 wat er aan de hand was! Twee stopten ook, waarvan eentje me verder de weg kon wijzen. Ik was tenslotte voor mij in niemandsland verzeild geraakt. Doordat het ‘slechts’ een scheur was in één van de achterstangen, kon ik nog wel stapvoets over de weg ‘thuiskomen’. Wel ging nu de tijd dringen om een andere fiets te regelen voor de BBC.

Maandagochtend zodoende gelijk even terug naar CC5311 om te kijken of er nog iets met garantie was te regelen (de fiets was precies 1 jaar oud toen het gebeurde). Guijs zag al gelijk dat het geen gewone breuk was en dat ik wel iets geraakt moest hebben, maar beloofde zijn best te doen. Telefoonnummer achtergelaten en ik zal worden gebeld als het voor zaterdag niet ging lukken. Uiteindelijk stond mijn fiets, met  nieuw & vernieuwd full carbon Sensa Pordoi frame weer op vrijdag op mij te wachten! Dat noem ik nog eens een mooie service!

Ook gelijk een nieuwe ketting en cassette erop, aangezien deze na de TransAlp en de tochten daarna weer geheel versleten waren. Doordat het frame iets breder is dan de vorige, moest er nog wel een oversized voorderailleur op. Uiteraard nog eventjes de fiets op zaterdag bij een rondje Drunense Duinen getest en dat voelde, na het zadel iets lager te hebben gezet, weer vertrouwd aan. Een paar keer had ik het gevoel dat het opschakelen nog niet helemaal vlekkeloos ging, maar dit was tijdens het rondje eigenlijk verwaarloosbaar.

Achteraf natuurlijk weer niet helemaal slim om dat niet eventjes bij te laten stellen, aangezien je tijdens de BBC toch wel wat vaker schakelt…..En dan zit je er niet op te wachten dat het niet geheel vlekkeloos verloopt en de ketting er zelfs een paar keer afligt. Foutje van mijn kant….dus moest ik dat maar voor lief nemen.

Zondag 10-10-10 ging de wekker om 5.45. Vanaf Klaaswaal is het toch zo’n 2 uurtjes kachelen om in Eijsden te komen. De planning was om kwart voor 7 in de auto te zitten. Omdat we op zaterdag nog een verjaardag hadden van mijn vader, lagen de kinderen er pas tegen half elf in, waardoor ik er niet op had gerekend dat Devi al om 6.15 weer wakker zal zijn. Ja, kinderen (tenminste die van mij) slapen niet uit…..Mijn planning liep zodoende gelijk al in de soep en pas om kwart over zeven verliet ik het dorp. Iets over negen sloot ik bij de andere 3000 deelnemers aan om in Eijsden aan om een parkeerplaats te bemachtigen..

Met de start al om 10.00 uur en het feit dat ik ook nog mijn startbescheiden moest ophalen, kleedde ik me snel om. Stopte nog snel even 4 Sporteff gelletjes in mijn achterzak en vergat nog net niet om de nieuwe Maxim sportdrank tabletten in mijn bidons te gooien en ging op weg richting de inschrijfbalie. Na het stuurbord en de chip te hebben gemonteerd nog even een sanitaire stop, alsmede de bidons met water voorzien. Kwart voor tien vervolgde ik mijn weg richting startvak, alwaar ik achterin het wedstrijdvak plaatsnam. Met het mooie startnummer 16 moest het vandaag toch goed gaan komen..

De vliegende start van vorig jaar nog in mijn achterhoofd, zorgde nog voor wat zenuwtrekjes, maar na het startschot was dit snel over. Het tempo viel me nog reuze mee en kon her en der een plekje opschuiven, zodat ik in het voorste peloton van zo’n 75? man plaats kon nemen. Uiteraard vallen er dan gelijk op verschillende plekken wat breukjes, maar dan is het zaak om eventjes een tandje bij te schakelen om de aansluiting niet te verliezen.

Bij het opdraaien van de beruchte oplopende grashelling, zat ik voor het mooie te ver weg, maar als 1 groot MTB lint kwamen we uit deze eerste selectiestrook. Doordat het de laatste dagen droog was geweest, was er van de modderpoel van vorig jaar niet veel te bekennen en werd er dus op de onverharde stukken behoorlijk doorgetreden. Hier realiseerde ik me dat ik was vergeten om mijn banden nog van wat extra lucht te voorzien. Deze stonden namelijk nog afgestemd op het rondje Drunen van gisteren, alwaar ik de nodige zandbanken vooraf had ingecalculeerd (die waren er overigens bijna niet..). Op deze Limburgse ‘racebaan’ mocht er dus zeker nog wat lucht bij!

Na een kilometer of tien ondervond ik daar ook gelijk de gevolgen van. In een smalle afdaling kreeg ik te kampen met een stootlek op mijn voorband en was het dus gelijk over en uit met mijn BBC ambities (ging voor top 50)…Was net weer bij het peloton aangesloten nadat ik bij een vorige technische passage even de aansluiting verloor. Balen! Nog meer balen was dat ik daar erachter kwam dat ik slechts 1 binnenbandje had meegenomen! Terwijl ik er zelfs drie de dag ervoor had klaargelegd. Had ik die dag ervoor ook nog veel moeite gedaan om de banden met anti lek melk te voorzien (was een beetje bang voor de gesnoeide heggen), moet je natuurlijk geen stootlek krijgen…Het irritante hiervan is dan ook gelijk dat die troep in je buitenband zit. Gelukkig was het perfect weer en vond ik het ook niet erg om er vandaag dan maar een lekkere zware trainingstocht bij een stralende zonnetje van te maken.

Het leuke van een lekke band is dan weer dat je al die mensen die je inmiddels gepasseerd zijn, weer kan proberen in te halen…Dat werd dan maar mijn doel voor vandaag. Dat lukte overigens ook aardig, tot ik vlak voor Gulpen wéér met een stootlek kreeg te kampen. Met zo’n handpompje krijg je er ook niet echt veel lucht in. Waarschijnlijk niet goed uitgekeken, maar normaliter moet dat geen probleem zijn. Misschien toch de Noby Nic erop moeten laten, aangezien ik daar bij de TransAlp vrijwel geen problemen mee had ondervonden!?

Onder aan de afdaling stonden nog meer lotgenoten. Ik was dus niet de enige die lek stond. Wel was ik de enige die geen binnenbandje meer kon steken….Ben vanaf daar maar te voet verder gegaan. Eerst een stukje rennen. Begreep toen van wat wandelaars dat het nog zeker 15 km. was om in Eijsden terug te komen. Nog eventjes bij de bushalte gekeken, maar er was geen zondagsdienst richting Eijsden of Maastricht. Dus toen maar weer verder gelopen. Toen ik na een kilometertje of vijf door het plaatsje Reijmerstok liep, riep een plaatselijke inwoner naar me dat ik moest komen. Deze reddende Limburger genaamd Piet Olislagers (eigenaar van Pension Olislagers-Kroonen) was zo vriendelijk om me verder op weg te helpen door samen de twee lekke binnenbanden te plakken. Bandenplakken…Dat had ik sinds mijn middelbare schooltijd niet meer gedaan. Ik weet niet beter dan mijn lekke banden gelijk in de prullenbak te gooien. Maar na vier keer plakken (ja, met een stootlek heb je dus twee gaten per band), kon ik mijn weg weer verder vervolgen.

Omdat ik het inmiddels wel mooi vond, wilde ik gewoon over de weg terug rijden. Misschien nog een paar asfaltklimmentjes meepikken nu ik hier toch ben. Ik had zodoende de banden of iets meer dan 3 bar gezet met de fietspomp van deze gastvrije Limburger. Zo kon ik mijn weg weer via de N278 richting Maastricht vervolgen. Net voor Cadier in Keer zag ik aan de rechterkant een mountainbiker met een stuurbordnummer de weg onderdoor gaan. Zodoende besloot ik om de laatste (schat 15?) km. weer via de MTB route terug te fietsen i.p.v. over de weg. Op wat slippertjes in de bochten na, was dit met ruim drie bar toch goed te doen en haalde ook met gemak nog een hele hoop renners in. Bij het bord van de laatste 10 kilometer maakte ik er voor mezelf nog maar een finale van. Bij die laatste 10, die ik vorig jaar ook al niet had gezien, had ik overigens meer het gevoel dat ik met een wegwedstrijd bezig was….

Bij terugkomst zag Ria mij binnenkomen. Zij was haar man Bert en (lichtje aan/uit vs we willen Snacks van) Jan Pelle aan het supporteren. Leuk om te zien dat deze twee heren vlak na mij in het herkenbare Cycloteam.nl tenue ook van hun zonnige fietsdag hadden genoten.

Volgend jaar sluit ik me daar maar bij aan denk ik, in plaats van weer met revanche gevoelens aan de start te staan. Ik prefereer toch liever een mooie toertocht dan een mislukte wedstrijd. Overigens was de vorm voor mijn gevoel best aardig en had ik vrijwel geen last meer van mijn zitvlak! Dit jaar nog slechts 1 doel: Hoek van Holland – Den Helder. Vorig jaar ook daar 2 keer lek en dus een mislukte wedstrijd. Dit jaar maar misschien maar gewoon lekker 130 km. over het stand toeren?

Dinsdag 12 oktober 2010 (week 41):
Trainingsuren week 39 / 40:
Di: Elitetraining Courchevel 1 uur
Wo:  3,5 uur MTB duurtraining
Za: 2,5 uur MTB training (frame kapot)
Zo 3okt: 3 uur duurtraining op de weg
Totaal in week 39: 10 uur

Za 9okt: 1,25 MTB Drunen
Zo: 3 uur MTB BBC (+ 1 uur lopen…)
Totaal in week 40: 4,25 uur