Voel je even prof…
Het enige nadeel is dat het zo’n p^kke eind vliegen is…maar eenmaal aangekomen, voel je het relaxte leventje zo op je neerdalen. Een paradijs voor overwinteraars en zongenieters. Eind oktober en dan gewoon een graadje of 30! Af en toe een tropisch buitje mocht de pret ook niet drukken.
Curaçao, bestemming Lions Dive. Je weet wel, de sponsor van de AGR en de Bart Brentjens Challenge, vriend van Leo van Vliet en verder heel Westland naar ik later zelf aan den lijve ondervond. Het idee van onze huidige bondscoach daar op het eiland is overigens echt magnifiek en telt louter winnaars. Leo nodigt enkele profs uit om een all-inclusive vakantie op het eiland door te brengen en dit trekt vervolgens weer een massa wielertoeristen die het geld ervoor over hebben om zich een dagje prof te wanen (en uiteraard bovendien ook van het zonnetje te kunnen genieten). En bij Leo is ALL INCLUSIVE voor de profs ook echt inclusive! Van eigen jeep tot big game fishing! En wie weet wat er allemaal achter de schermen nog meer gebeurd….?
En zeker ook niet iedere prof wordt uitgenodigd. Hiervoor moet je ook daadwerkelijk in het afgelopen seizoen wat gepresteerd hebben! Tijdens de 2005 editie waren Tom Boonen (winnaar in dat jaar van De Ronde EN van De Hel) en hierbij part of te deal ook diens maten Kevin Hulsmans en de lange Van Summeren uitgenodigd. Verder was Paolo Salvoldelli (winnaar van de Giro in dat jaar), Michael Boogerd (helaas geblesseerd), het toenmalig grootste Nederlands talent Thomas Dekker, de laatste Nederlandse etappe winnaar van Le Tour, Pieter Weening uitgenodigd. Ook werd Rabobank hier al wakker geschud door een nieuwe klepper in wording, Sebastian Langeveld. Deze toen nog elite amateur was dat jaar als Nederlands kampioen samen met zijn vriendin door Van Vliet voor een reisje Curacao uitgenodigd. Hij is tenslotte ook nog eens een Westlander…was weer een goede investering van Leo. Ik gok dat Sebastian zijn doorbraak mede aan deze vakantieweek te danken heeft. Ook in het profrennen heb je een netwerk nodig, weten alle insiders!
Het is achteraf toch wel leuk om deze herinneringen weer boven te halen en dan realiseer je je weer hoe gaaf het eigenlijk was!
Je kunt bij de organisatie van Leo kiezen om in het rennershotel (dat is dus Lions Dive) te verblijven of in één van de omliggende hotels op het eiland. Je betaalt dan uiteraard een stukje meer dan voor de andere hotels, maar je zit dan wel ‘dicht bij het vuur’…Ach, als je er toch een paar eurootjes tegenaan gooit, kunnen die paar honderd er ook wel bij…Gevolg was dat ik tijdens één van de tropische buitjes bij het barretje van het hotel met Boogie een paar Amsteltjes Bright zat weg te tikken, terwijl de middag nog moest beginnen. Nee, niks geen opdringerige sfeer of iets dergelijks daar. Geen rare fans die constant om handtekeningen lopen te vragen, alles op zijn Curacao’s. Boogerd was helaas dat jaar zelf geblesseerd aan zijn knie en was daar louter met zijn toenmalige vrouw en kind voor twee weken vakantie. Hij had er al een weekje opzitten en dat kon je aan die bruine kop, mooi afstekend bij die ivoorwitte tanden van hem, wel zien ook! Overigens was er ook al iets van een bierbuikje waar te nemen bij hem…Ik had ooit ergens gelezen dat hij vaak achter de brommer de Cauberg opreed. Natuurlijk wilde ik dat van hem weten. Het viel een beetje tegen dat hij dit slechts 1 keer had gedaan en dat er helemaal geen speciale trainingen aan te pas kwamen. En ik maar denken dat hij die Cauberg in de voorbereiding van de AGR wel honderd keer naar boven vloog….
We ontmoeten daar een ander stel waarvan de man, Coen Hessels, ook fietsidolaat was. Dit klikte heel goed en samen trokken we daar op. Toen we een keertje wilden gaan fietsen, had hij aan Salvodelli gevraagd of we mee mochten. Gevolg was dat we met zijn 3’en een tourrondje over het eiland gingen doen. Salvodelli liet doorschemeren dat hij net aan zijn ‘derde bal ‘ was geopereerd en dus geheel uit vorm was. Hij was hier ook puur voor de vakantie en had het prima naar zijn zin. Wel leuk hoor zo’n privé clinic van De Valk! Overigens weet ik nu ook waarom hij zo hard kan afdalen. Hij weet namelijk gewoon niet dat er remmen op een fiets zitten! Bij elk kruispunt knepen wij al in de remmen en reed hij zonder ook maar zijn rem aan te raken al slalommenend door het verkeer heen. Was indrukwekkend, maar naar mijn mening ook tevens asociaal. Maar blijkbaar mogen profs toch meer dan de gewone sterveling…
Met Pieter Weening ook nog een keertje wezen stappen in Willemstad. Was ook een toevallige, maar geweldige ervaring. Na één van de vele trips op het eiland (dagje MTB’en waarbij ik nog een stukje finale reed achter T & E Dekker en ene B. Brentjens...), lag ik met mijn vrouw al vroeg in bed. Ik kon alleen de slaap niet vatten en beneden hoorde ik dat er nog een feestje aan de gang was. Ik zei dus tegen mijn vrouw dat ik nog even een afzakkertje ging pakken. Kwam ik daar met Eddy Weening aan de praat. Hele gezellige spontane gozer die (in ieder geval op die avond) ook wel van een biertje hield. Na een paar biertjes ging de strandbar van het hotel helaas dicht en vroeg Eddy of ik mee ging om nog ‘even’ te stappen...Ach, waarom ook niet. Het was tenslotte ook vakantie voor me. Pieter ging dus ook mee en daarnaast nog wat ‘locals’. Waren allemaal Nederlanders die daar stage liepen. Eén van die gasten had nog een autootje en daarnaast had Pieter natuurlijk een jeep van Don Leo ter beschikking. Maar wie kon er nu nog rijden op dit tijdstip?!? Een mooie stagiaire gaf aan dat zij dat nog wel kon en kreeg de sleutels van Pieter. Ze had naar eigen zeggen bijna niks op…Na een paar ‘mooie’ bochten en wat slingergedrag, reden we een paar kilometer verder gewoon zonder te remmen rechtdoor bij een rotonde…Zo over de verkeersdrempels heen. Kun je het voorstellen. Heb je zowaar een etappe in de Tour gewonnen, wordt je nu bijna gelanceerd uit een open jeep…(Pieter zat achter op).
Dat vrouwtje was dus ladderzat (en dus een makkelijke prooi, naar later bleek overigens…nee, niet voor mij), maar we kwamen gelukkig heelhuids op bestemming. Daar gebeurde ook nog wel iets noemenswaardig, maar sommige verhalen kun je beter voor je houden…Zelf was ik na deze dodemansrit volkomen nuchter geworden. Heb ook gelijk de sleutels uit het huppeltrutje haar handen gepakt en mezelf op water en Red Bull gezet. Het was wel leuk om Pieter eens van een andere kant mee te maken. Mijn ervaring is dat profwielrenners inderdaad ook echt los gaan als ze even verlof hebben. Wat dat betreft zijn het toch net echt mensen!
Dat Tommeke een jaar later in het nieuws kwam vanwege een affaire met de dochter van Van Vliet, was voor mij ook niet echt een verbazing. Ondanks dat deze dame in 2005 pas zo’n 14 jaar oud was, was ze één van de attracties van het eiland! Jemig, hoe bedoel je mooi….Daar zal ik hedendaags nog wel een ‘fiets van de dag’ rapportage mee willen maken! Overigens zag Lotte er in haar bikini nou ook niet echt lelijk uit. Ik denk dat er toen achter de schermen al iets is gaan ‘bloeien’…
Een dag voor de Amstel Curacao Race was er uiteraard weer een feestje aan het strand. Aangezien het voor de profs niet hun bedoeling was/is om er echt een wedstrijd van te maken, kon er dus ook wat gedronken worden. En als zij zich een biertje of cocktailtje (of Champagne, de ex-vrouw van Boogerd was tenslotte precies jarig) kunnen permitteren voor de ‘grote dag’, dan kan ik dat natuurlijk ook. Met Hollandse meezingers sloten we de avond af. Soort carnaval gevoel ook (en niet alleen de muziek).
Dat alcohol, weinig slaap en een koers bij 30 graden nu niet echt samen gaan, werd mijn volgende harde wielerles in mijn korte wielerleven. Na 40 kilometer had ik mijn twee 0,5 liter bidons al bijna liggen. Op een soort veredelde Cauberg, besloten de profs om het vuurtje maar even aan te steken en de boel even te schiften. Het is natuurlijk niet de bedoeling dat er pannenkoeken in de uitslag terug te vinden zijn. Ik zat nog netjes bij Boonen in het wiel (kunnen er toch ook niet al te veel zeggen…) toen de demarrage bergop gebeurde. Uiteraard op het grote mes. Ik werd finaal uit het wiel gereden. Keek even om en zag dat ik zelf ook helemaal los was van het kapotgeslagen peloton. Een klein groepje van een mannetje of tien (met bijna louter profs) was ontsnapt. TDekker, Pieter en Salvoldelli hingen nog achter het peloton toen het gebeurde en waren aan hun stand verplicht om voorin te zitten. Ik vond dat ik toch best hard naar boven ging, maar werd met mijn neus op de feiten gedrukt toen drie TGV’s voorbij vlogen en alsnog voorin aansloten…
Zelf kwam ik in het tweede groepje te zitten met een mannetje of 15. Ik stond helemaal droog, had een tong van schuurpapier en had het gevoel dat ik al 30 minuten in een te hete sauna zat. Gelukkig waren er volgjeeps met flesjes water aanwezig. Ik liet me even afzakken en kreeg even later uit de handen van Boogie himself een watertje aangereikt (ook toch leuk als je kunt vertellen dat Boogerd je waterdrager was, toch?!).
Zo’n 50 meter voor me reed het groepje waar ik in zat. Ik zat, dacht ik, veilig tussen de volgauto’s en kon dus zo weer aansluiten. Helaas ging dit verhaal niet op en behoorden vier van de vijf wagens niet tot de organisatie! Deze waren dus binnen enkele seconden verdwenen. Kom je dan vervolgens te zwemmen op zo’n 40 meter van een groepje renners dat kop over kop rijdt. Zinloos verhaal natuurlijk, maar daar kwam ik pas na een kilometertje of 5 solo achter. Nog steeds het gevoel of ik in de Sahara reed, probeerde ik bij elke toeschouwer wat drinken te bietsen. In dit deel van de route stonden echter bijna geen mensen. Mijn redding was dat uiteindelijk een groepje locals een 1,5 liter fles water aan mijn afstonden. Ze stonden wel raar te kijken toen ik deze in een paar teugen opdronk! Hoe bedoel je nadorst. Er kwam ook precies een volgend groepje aanrijden, met hierin de eerste renner van het eiland en heb ik daar maar een beetje kopwerk gedaan om vervolgens als 39e weer uitgedroogd te finishen.
Tom Boonen moest natuurlijk winnen. Weening werd 3e en Salvoldelli 2e. Leuk als je dan later de koersfeiten hoort. Het was een amateur die de profs het leven zuur had gemaakt. Sebastian Langeveld, toen rijdend voor EBH- Van Vliet, was wel tijdig en zonder alcohol gaan slapen. Hij had van de ACR klaarblijkelijk een doel van gemaakt en was hierin ook geslaagd. Alleen Leo van Vliet zelf kon hem nog afremmen, nadat hij voor de zoveelste keer uit de kopgroep was gedemarreerd en ze hem niet meer terug kregen. Het was natuurlijk niet de bedoeling om als niet prof het podiumfeestje te verstoren. Zodoende werd hij dus ook netjes 4e (en waarschijnlijk een envelopje rijker). En over de Giro winnaar. Ik had van hemzelf al gehoord dat hij op zag tegen de koers. Dat bleek ook waarheid te worden. Hij hing constant aan het laatste wiel van de kopgroep en moest bij de laatste klim (de Willemsbrug) ook (of weer) lossen. De jeep van Boogie bracht hem vervolgens uitkomst….
Al met al een geweldige ervaring en mijn vrouw en ik willen hier zeker nog wel eens naar terug.
Zondag 24 januari 2010:
Trainingsuren afgelopen week (3):
Je hebt allemaal wel eens van die weken….Druk op werk, overlijden van familielid, ziek kind…er kwam dus niet veel van trainen. Ik kom deze week niet verder dan welgeteld 1 uur op de Elite, de Courchevel op woensdagochtend even opknallen. Bij gebrek aan kwantiteit en kwaliteit dan maar voor het ‘lekkere’…
