Een berichtje van de lappenmandbewoner,

7 oktober was mijn laatste teken van leven op de site na mijn valpartij. Ik had toen net mijn veterdiploma gehaald en van de chirurg te horen gekregen dat er geen gevolgen op lange termijn voor mij waren. Dat lange termijn had ik toen niet goed begrepen denk ik.

Hoe is het nu met mij vanaf toen tot nu toe?

Om met het slechte nieuws te beginnen. Ik ben nog geen dag zonder pijn geweest en wat dat met de lange termijn is lezen jullie later.

Het goede nieuws is dat ik volop tijd heb om aan mijn herstel te werken. Ik kan immers toch niets anders doen. In het begin bestond dit uit 2x per week fysio, 3x per week sportschool en 2x per week naar het zwembad.

Bewegen in het water schijn bijzonder goed te zijn. Dit had ik zeker nog wel een tijdje volgehouden als ik niet zo’n pokke hekel had aan zwemmen. De eerste keren in het zwembad ging zwemmen helemaal niet. Wat staan in het water en bewegen met je arm in het water was alles wat ging. Je voel je dan staan als Jan met de korte achternaam. Op een gegeven moment kon ik het 25 meter bad heen en terug zwemmen. Het gevolg een dag napijn. Dit zwemmen heb ik volgehouden tot half december.

Half oktober ben ik naar de sportschool gegaan. Eerst wat fietsen en wat beenspieroefeningen maar al gauw wat oefeningen met mijn armen erbij gepakt. Tien maal 5 kilo omhoog trekken met beide armen. Ik was nog blij ook dat ik dit 3x kon herhalen. Inmiddels kom ik al tot 20 kilo.

Eind november ben ik voorzichtig met spinnen begonnen. Dit heeft tot gevolg gehad dat het alleen maar harder is gaan kriebelen om weer buiten te gaan fietsen. Met de mtb op de weg moest lukken dacht ik maar toen ging het sneeuwen. Gladheid is een van de gevolgen hiervan. Hierdoor heb ik nog niet buiten gefietst.

De fysio is per januari teruggedraaid naar 1x per week maar ik heb wel een serie oefeningen meegekregen om thuis te doen. Dit is prima vol te houden.

Ik heb ook de nodige bezoeken gebracht aan het ziekenhuis.

Eerst op 2 november met als resultaat “Het gaat de goede kant op maar terugkomen over een maand”.

Daarna op 30 november met als resultaat “Het is nog te vroeg om je te ontslaan. Ik wil je over 2 maanden terugzien. Het zal dan naar alle waarschijnlijkheid wel goed zijn”.

Maandagmorgen 1 februari vol goede moed naar het ziekenhuis. Ik had stiekem gehoopt dat wij in maart wel zouden kunnen gaan skiën. Dus op de vraag van de chirurg “Hoe gaat het?” gaf ik als antwoord “Het gaat naar mijn gevoel wel goed. Ik moet nog niet te wild bewegen maar steunen op de arm met mijn volle gewicht gaat goed. Zou skiën begin maart tot de mogelijkheden behoren?” Het antwoord van de chirurg was kort en voor mij ontnuchterend “Uitgesloten!!”

Daarna bekeek hij weer de foto’s en kwam tot de conclusie dat er wel wat verbetering te zien was vergelijking met 30 november maar verder kwam er weinig uit met uitzondering dat skiën uitgesloten was en dat hij mij na 3 maanden weer terug wilde zien.

Ik was hierover zo uit het veld geslagen dat ik de vragen over het hoe en waarom vergat te stellen. Dus woensdag 3 februari toch de telefoon gepakt want ik wilde antwoord op de vragen:

Is dit een normaal genezingsproces?

Als dit niet het geval is wat is dan de oorzaak?

Is het wenselijk dit dan te onderzoeken?

Moet er geen onderzoek gedaan worden naar de mate van botontkalking?

Wat mag ik nog wel doen?

Ik confronteerde de chirurg met mijn beleving van het bezoek op maandag. Voor mij kwam hij twijfelend over. Zeker gezien zijn conclusie dat er wel wat verbetering te zien was in vergelijking met 30 november. Voor mij leek het zo dat er nauwelijks wat verbeterd was. BINGO “Als je aan mijn oordeel twijfelt, moet je maar een second opinion aanvragen” Daarna heb ik nog een keer uitgelegd dat dit enkel mijn beleving was van het gesprek maar geen twijfel had over zijn oordeel en dat ik te veel uit het veld was geslagen om verder te vragen. Dit hielp wel en er was weer een normaal gesprek mogelijk. Hierbij heb ik wel antwoord op mijn vragen gekregen. Resultaat: er komt toch een botontkalkingonderzoek.

Positief is ook dat het fietsen mij niet is verboden.

Ja, en nu dringt de lange termijn pas tot mijn door. Het is 10 mei als ik weer terug mag komen in het ziekenhuis. Nog 4 maanden erbij en het jaar is rond.

Maar ondanks dat ga ik er nog steeds vanuit dat het goed komt met mijn armpje.

Mannen allemaal de groeten en hou het heel.

Jos de Boss