In het vorige bericht gaf ik aan dat ik op de weg omhoog was. Maar het is nog een hele klim om uit de lappenmand te komen. Ik

moet nog wel een paar lapjes uit die mand wegwerken voordat ik weer lekker op de fiets kan meedraaien. Ik doe mijn best om er weer gauw bij te zijn. Twee maal per week naar de fysiotherapeute (zie foto), drie keer per week naar de sportschool om te zorgen dat de beentjes het fietsen niet helemaal verleren en ik probeer ook nog twee maal per week naar het zwembad te gaan.

Ik ben trouwens wel blij met de sportschool want daar staan tenminste fietsen waarmee normaal gesproken niet mee kan vallen.

Wat heeft dit allemaal opgeleverd?

Voor mijn gevoel kon ik mijn arm al weer redelijk bewegen. Gestrekt 90 graden vooruit lukte al. Totdat de fysiotherapeute (zie nogmaals foto) mij een halve kilo in mijn hand gaf, toen hield het bij 45 graden al op. Over kracht zal ik nog maar niet praten.

Ondanks dat ben ik toch op 30 oktober, dit is precies 8 weken na mijn val, voor het eerst weer op mijn stadsfiets gestapt. Heel voorzichtig en alle kuilen vermijden natuurlijk. Als ik het zelf moet zeggen: dat ging eigenlijk wel aardig.

Met goede moed ging ik dus op 2 november weer naar het ziekenhuis voor controle. De eerste woorden

van de chirurg waren heel bemoedigend, “Zo je kan al heel wat met je arm hoe lang is het nu geleden dat het gebroken is?” 8 weken was het antwoord “nou dan gaat het erg goed” Nadat de foto’s bekeken waren kwam voor mij de domper. Er was nauwelijks botaangroei op de foto te zien. Dit was ook een raadsel voor de chirurg, zeker als hij keek hoe ik mijn arm kon bewegen. Het advies van hem was rustig doorgaan met fysiotherapie maar nog geen zwaardere gewichten dan de halve

kilo waarmee ik al in de weer was en zeker nog niet trekken aan de arm. Met als toevoeging kom over 4 weken (30 november) terug. Dat was even goed klote. Ik heb die avond maar even een biertje gepakt om het te verwerken.

Ik heb deze uitslag ook met de fysiotherapeute besproken en samen zijn we tot de conclusie gekomen dat we doorgaan op de weg die we ingeslagen zijn n.l. mobiliteit terugbrengen in het schoudergewricht. Dit gaat dan op een wijze dat er geen pijn mag optreden op de plaats van de breuk. Zij gaf ook nog aan, geniet er nou nog maar van want er komt nog meer. Dat weet ik nu ook. Tijdens haar behandeling zeg ik regelmatig “het is zo wel genoeg” Ik krijg dan heel laconiek terug “ik zat al te wachten tot je zou reageren:” Na de behandeling natuurlijk flink spierpijn en als dit dan weer is weggetrokken staat de volgende behandeling al weer te wachten.

Maar ook zij vindt dat het heel goed gaat. Hier klamp ik mij dus maar aan vast. Maar ook aan het feit dat ik met mijn gebroken arm mijn fiets weer op slot kan zetten en zonder knoeien een kopkoffie kan drinken waarbij ik het kopje met mijn gebroken rechterarm vasthoud.

Ik ben er dus nog niet. De fysiotherapeute denkt dat ik nog ongeveer 2½ maand therapie nodig heb. Kortom er is nog werk te doen

Mannen allemaal de groeten en hou het heel.

Jos de Boss