Vanmorgen stond er bezoek bij de dokter in het ziekenhuis in mijn agenda. Hoe zou het met mijn arm zijn?

Het voelde wel goed maar ik loop toch nog steeds tegen beperkingen aan. Te lang dezelfde beweging met mijn arm moet ik bekopen met een portie napijn. Maar niet geklaagd voor mijn gevoel ga ik nog steeds vooruit.

Ik ga ook weer naar de fysiotherapeut. Dank zij ons moderne zorgstelsel mocht ik een maand lang niet behandeld worden.

Normaal krijg je bij een gecompliceerde breuk een volmacht voor een half jaar fysiotherapie. Maar ja wat is normaal?

Het halve jaar was om en hoe verder vraag je dan af. Voor mijn gevoel ging het wel goed met het genezingsproces van de breuk maar mijn schouder had nog steeds bewegingsbeperking. Bellen en mailen maar de verzekering, weer naar de dokter om een nieuwe verwijzing te halen nogmaals bellen maar het is goed gekomen.

Ik mag weer naar de fysiotherapeut. Ook een maand zonder behandelingen heeft gevolgen. Het gaat een week of 3 duren voordat ik weer op het niveau ben waar ik moest stoppen met fysiotherapie.

Maar terug naar vanmorgen. De dokter was beter gemutst dan bij mijn vorige bezoek. Na het bekijken van de foto’s kreeg ik te horen dat ik niet meer teug hoeft te komen.

Was bij het vorige bezoek in februari een deel van de breuk nog niet geheeld. Nu was er duidelijk herstel te zien.

Nog niet te zwaar belasten maar je hoeft niets te laten staan was de boodschap. Dus bij deze kan er een kruis door mijn naam in de lappenmand.

Fietsen deed ik al maar als het wat langer is zit je toch steeds in dezelfde houding en dat voel je na afloop aan je arm als je op de bank zit.

Op de vrijdag voor Pasen heb ik voor het eerst weer in de groep een tochtje naar Amerongen gereden, totale lengte 125 km. Wat was ik blij. Vooraf zag ik er best tegenop. Want naarmate ik langer op de fiets zit wordt mijn arm toch stijver door dezelfde houding. Als ik alleen fiets heb ik ruimte dus dan is die verkrampte arm geen probleem. Maar bij het fietsen in de groep heb je minder ruimte. Het is goed gegaan dus die hobbel is weergenomen en geeft vertouwen voor de toekomst.

Intussen heb ik mij ook aangemeld voor de Jan Janssen Classic. Op 13 mei hoop ik ook de 110 km van de Steven Rooks Classic te rijden. Als er nog mensen zijn die een gangmaker nodig hebben dan kunnen zij zich bij mij melden.

Dit is mijn begin van het kilometers maken. Nu heb ik er nog maar 900 op de teller staan.

Groeten van een ex bewoner van de lappenmand,

Jos de Boss