Hoi allemaal, hierbij even een berichtje uit de lappenmand.

Als eerste wil iedereen bedanken voor alle berichtjes mails telefoontjes bezoekjes en kaarten die ik heb gekregen.

Ik zal voor diegene die het nog niet weten een beschrijving geven van het ongeval.

21 augustus gingen we met een groep van 13 renners de lange afstand van de grote rivierentocht rijden. Ik deed dit bewust om de afstand van 175 kilometer weer eens gereden te hebben met het oog op de claudi  criquelion van een week later.

Na ongeveer 75 kilometer gereden te hebben kwamen we net buiten leerdam op een smalle polderweg richting Leerbroek een auto tegen. De groep begon te ritsen en omdat ik achteraan reed zag ik de auto pas vrij laat. De auto bleef doorrijden hoewel het ter plaatse zeer krap was.

De renners voor me moesten op het laatste moment nog naar rechts om de auto te ontwijken hoewel er nog geen plaats was. De renner voor me kwam zo plotseling naar rechts dat ik hem niet meer kon ontwijken en hij vol tegen mijn voorwiel aanreed. Ik sloeg over mijn stuur over de kop en met een salto mortale die alle voorgaande doet verbleken belandde ik met mijn hoofd op de weg pal voor de tegemoet komende auto. Ik verloor meteen het bewustzijn en wist dus ook niet dat ik vervolgens door de auto aangereden ben. De automobilist probeerde me nog te ontwijken en ramde daarbij een boom en reed zijn Bora Total loss.

De verpleegkundige van de gebelde ambulance deed een lichamelijk onderzoek en stuurde me vervolgens weer de ambulance uit omdat ze een nieuwe oproep kregen. Ik kon gelukkig met Hans Uithoven meerijden die zijn schoondochter op kwam halen die bij de valpartij betrokken was geweest en in de sloot was beland. Eenmaal thuis ff lekker een bakkie koffie gedaan en mijn vrouw Gea het hele verhaal verteld. Daarna lekker even in bad om schoon te weken en de pijnlijke spieren te ontspannen. Daar ging het mis bij het uit bad stappen verloor ik weer het bewustzijn en zakte in de armen van Gea in elkaar. Mijn broer die net aangekomen was hielp me toen ik eenmaal weer een beetje bij mijn positieven was naar mijn bed. Helaas haalde ik dat niet want op de overloop zakte ik weer in elkaar.

Niet zomaar een ambulance...

Gea had inmiddels 112 gebeld en verteld wat er gebeurd was de alarmcentrale stuurde weer een ambulance en even later lag ik op mijn bed uitgeteld met twee verpleegkundigen naast me die me aan het onderzoeken waren. Snel verteld wat er gebeurd was en ook zij vonden het niet nodig om me naar het ziekenhuis te brengen. Zaterdag en zondag dus “gewoon” thuis met veel pijn. Maandag vond ik het toch te gek worden en heb ik de huisarts gebeld, ik kon meteen komen en kreeg het advies om naar het ziekenhuis te gaan en foto’s te laten maken van mijn heup waar ik veel pijn aan had.

Toen de fotos gemaakt waren kwamen ze me vertellen dat er voor de zekerheid ook even foto’s van mijn rug genomen moesten worden. Ik moest ik even wachten op de uitslag en zat met Gea op de gang te kwebbelen toen de radioloog naar ons toe kwam, met twee uiterst verbaasd kijkende verpleegkundigen in zijn kielzog.Het gesprek dat volgde ging ongeveer als volgt: Meneer van der Meijden?... Jaha?.. Hoe bent u hier?.. nou ehm met de auto natuurlijk… Nee ik bedoel hier binnen in het ziekenhuis… oo ik ben komen lopen hoezo?.. Nou ik heb toch iets meer gezien op de foto’s dan verwacht… oooo wat dan?... nou u hebt 5 gebroken lendenwervels.. Goh mag ik dan de foto’s even zien?... ja hoor kom maar mee u mag nu toch niet meer naar huis.

Tja inderdaad het was een behoorlijke zak met brokken onderin die rug 8 gebroken uitsteeksels (processus transversie) van de lumbale wervelkolom (Lendewervels) L1 tot en met L5. en een gebroken Sacrum illium oftewel SI gewricht.

Ik mocht gelijk blijven en op de eerste hulp neergeplempt. Diverse onderzoeken en CT scans later kwam dus eindelijk om 10 uur s’avonds het bericht dat ik van de chirurg opgenomen moest worden op een high care afdeling wegens gevaar voor neurologische schade als gevolg van inwendige bloedingen die ik had.

Nergens plaats natuurlijk want Den Bosch zat helemaal vol. Ik werd vervolgens naar Tiel overgebracht waar ik tot woensdag een bed bezet heb gehouden en daarna vrolijk zonder verdere instructies naar huis werd gestuurd. U moet maar een afspraak maken in den Bosch.

Ik heb vervolgens een bezoek van de huisarts gevraagd, die gelukkig thuis langs kwam en me enigszins vertelde hoe en wat zodat ik vervolgens 6 weken tot mijn bed werd veroordeeld.

Prognose is dat ik bijna volledig zal herstellen, maar dat het herstel wel enkele maanden in beslag gaat nemen. Ik weet dus wat me te doen staat.