Door: Gerard de Kam
Datum: 13-10-2009

De schaamte voorbij

Zojuist het zeer aanstekelijke en openhartige verhaal van Leon gelezen over een dieptepunt in zijn fietscarrière te midden van een paar duizend modderbikers bij de Bart Brentjes Challenge van afgelopen zondag. Ik ken Leon slechts als een naam die je tegenkomt bij de eerste twintig in de uitslag van de grote cyclosportieven. Gaaf als zo iemand dan ook nog mens blijkt te zijn en daar zonder schaamte openlijk over durft te schrijven. De gedreven types die doorgaans vooraan eindigen lopen meestal niet over van zelfkritiek. Alles buiten hen zelf krijgt de schuld van minder goed presteren; De ketting, de banden, de hele fiets, de duvel en zijn ouwe moer worden verantwoordelijk gesteld voor een dip in de prestatiecurve. Hier is eindelijk eens iemand aan het woord die er openlijk voor uitkomt dat zijn benen gewoon minder zijn dan die van de rest. Nou, ik kan er over meepraten. Laat ik er dan ook maar mijn ‘coming out’ overheen gooien. Ik was zondag totaal niet vooruit te branden. Met geen stok was ik vooruit te slaan. Evenals voor Leon was dit mijn eerste grote mountainbike klassieker. En een mountainbike is kennelijk een heel andere diersoort dan een racefiets. Op de laatste kan ik (voor mijn leeftijd) nog wel eens een potje breken. Maar op noppenbanden wil het totaal niet lukken. Ik stond zondagmorgen samen met Bert en Ria bij de eerste honderd van de circa duizend deelnemers in het vak van de toerversie. De eerste kilometer op asfalt ging prima hoewel het wijzertje tot boven de veertig werd opgeschroefd. Geen centje pijn. Maar zodra de veilige verharding onder mijn wielen verdween was het gedaan met de koopman. Links en rechts vlogen ze me voorbij. En dat bleef maar doorgaan. Ik was uiteindelijk vijfhonderdzoveelste en als je door vierhonderd man (en tsjaa . . . vrouw) wordt ingehaald wordt je moreel volkomen gesloopt. De benen waren meteen al gesloopt want ik kon de eerste uren in de klim vrijwel niemand partij geven.
Op de zwaarste klim van de Dolomieten Marathon behoorde ik bij de beste 10% van mijn leeftijdsgroep en hier bungel ik achteraan. Ik mag er van uitgaan dat er toch wel meer vijftigers meereden zondag! Herkenbaar waren ze niet want iedereen was na het eerste modderpad net zo grijs als ik er altijd al uitzie. Op de verbindingsstukken via asfalt kon ik vaak weer in mijn ritme komen en een paar man terugpakken. Maar zodra de modder zich aan mijn banden vast zoog, vlogen ze me vervolgens aan masse voorbij. Na twee valpartijtjes in het begin zag ik voor de verdere rest maar af van al te drastische snelheden in de afdaling. De pijnlijke duim die me een half jaar geplaagd heeft na een val vorig jaar in een snelle afdaling, was reden genoeg om de rem er bij te pakken op de stijlere gedeelten. Zo ploeterde ik voort tussen en vooral achter de andere moddergoden door een regenachtig schimmenrijk. In feite viel de regen nog best mee de weerberichten in aanmerking genomen. Maar tegen het eind kwam er een plensbui over me heen waar de honden geen brood van lusten.
Als geluk bij ongeluk had ik juist op dat moment een lekke band. Een beetje vreemd om geluk te vinden in een lekke band maar ik vond een droog plekje onder een parasol op een terras bij een café waar ik in alle rust mijn band kon vervangen. Ik heb er flink de tijd voor genomen want zag dat de bui over ging drijven en na een klein half uurtje stortte ik me weer in de strijd. Nou ja, ik sukkelde mee met de rest. Inmiddels was ik tussen de mindere fietsgoden beland en kon in hun spoor redelijk rustig op de finish af koersen.

Op het parkeerterrein stond de Mercedes van Maarten al met draaiende motor te wachten. Hij was in 4.53 uur binnen en was hiermee een uur sneller dan ik. Zijn humeur was evenredig zonniger dan dat van mij op dat moment. Maar op de terugweg naar Amsterdam was het toch gezellig hoewel de opgedane vermoeienissen me af en toe deden wegdommelen.

Nu nog die modderfiets schoonmaken; dat vind ik eigenlijk het ergste van de hele rit.