Meestal gaat het goed maar soms iets minder

Nadat ik vorig jaar de Dolomieten marathon had gereden dacht ik dat zou ik nog wel eens willen doen. Ik wist toen ook al dat het wel puzzelen zou worden om dit te realiseren. Mijn Connie had zich helemaal gefocust op andere dingen als ik op 1 februari gestopt zou zijn met werken. Zij voelde er niet veel voor om nog een jaar naar Italië te gaan met al die fietsgekken

Dus eerst laat je dat maar bezinken maar het bleef toch kriebelen bij mij. Naast dingen die Connie dan graag zou willen doen zou er voor mij nog wel tijd genoeg over blijven om te trainen dacht ik zo. Dus toch maar contact opgenomen met Christian met de vraag of er nog een startbewijs was te bemachtigen.

Het koste Christian wat moeite maar het startbewijs is er gekomen. Toen dat definitief was kwam voor mij de schone taak om het thuisfront op de hoogte te stellen dat ik in het bezit was van een definitief startbewijs. Dat ging niet helemaal vanzelf maar we zijn eruit gekomen. Dus dat ging goed.

Ik heb toen mijn teller op nul gezet want je wilt toch bijhouden hoeveel kilometers je gemaakt heb in de voorbereiding naar de Dolomieten.

Op 12 december was er ambtenaren mtb tocht van 70km in Oss die ik wel mee wilde pakken om zo de terugval als gevolg van minder fietsen in de winter te beperken.

Het weer was redelijk dus vol goed moed ging ik van start. Ik had nog maar een kilometer of 10 gereden toen er vol op mijn ingereden werd. Dat ging dus minder goed.

Ik stond stil voor een klaphekje om dit te passeren toen vol van achteren werd aangereden. Dat was even schrikken. Je voelt wel wat maar je kijk wel als eerste naar je fiets of daar niets aan mankeert. De fiets was in orde dus dan kijken wat je zelf hebt. Dat was ook niet veel wat pijn in de zij, een klein gaatje in mijn broek en wat bloed op de knie dus geen reden om te stoppen. Mijn aanrijder hoe was het daarmee? Hij mankeerde lichamelijk niets maar zijn voorwiel was niet meer in orde. De schade was zodanig dat hij niet meer verder kon. Op mijn vraag of hij mij niet had zien staan kwam een ontkennend antwoord hij had niets gezien. Hij had mij niet gezien maar ook het hek niet waar ik stil voor stond.

Wie zegt er nou dat ambtenaren niet doelgericht zijn? Ze stappen op de fiets zien niets meer om hun heen maar zijn wel gefocust op het doel om zo snel mogelijk weer bij het vertrekpunt terug te keren.

Ik zelf heb nog een aandenken aan deze mtb tocht overgehouden. Twee maanden heb ik last gehad van mijn ribben omdat deze toch gekneusd waren iets wat ik ook al wist bij kilometer 69 van de 70 kilometer die ik gereden heb.

Je stopt met werken en denk ik heb meer tijd om mijn trainingskilometers te maken dan vorig jaar. Maar dat blijkt toch nog een soort tegen te vallen. Bij het punt ga ik wel of niet de Dolomieten rijden heb belooft dat ik de verbouwing van de zolder afgewerkt zou hebben voordat ik naar Italië zou vertrekken. Daar heb ik de wintertijd voor gebruikt en het is nu op een haar na gefikst dus het trainingsprogramma kan worden geïntensiveerd.

Ook de gezamenlijke training in de Ardennen heb ik niet mee kunnen doen. Connie vierde 28 maart haar verjaardag en 19 april was mijn dochter Diana jarig. Ik zou echt een probleem hebben gehad als ik die dagen weg geweest zou zijn.

Ik heb nog wel met de gedachten gespeeld om alleen de 18 april mee te gaan en dan met de avond weer naar Woerden te vertrekken maar dit werd mij af geraden in het ziekenhuis.

Wat was er aan de hand? Twee weken voor het trainingsweekend doe ik een ritje op zondagmorgen. Ik rij over een paar kleine takje. Een heel klein takje blijft hangen op mijn kilometerteller. Dat tikt wat. Het is niet erg maar je gaat je er aan ergeren. Kom laat ik het eruit halen denk je dan. Stoppen? Nee. Ik ben oud en wijs genoeg en weet wel hoe het werkt dat takje komt er wel uit. Ja, ik weet nu wel hoe het werkt. Ik wil het takje pakken maar dat ging niet goed. Mijn duim begint te bloeden. Eest verder fietsen natuurlijk maar als je shirt onder het bloed komt omdat het harder bloeit dan je verwacht en gehoopt had besluit je toch om terug te keren naar huis. Thuis aangekomen direct door naar het ziekenhuis. Daar weten ze nog 5 hechtingen in mijn duim te prutsen. Met een groot verband om mijn duim werd ik naar huis gestuurd. Bij het verwijderen van de hechtingen kreeg ik dus de raad niet te gaan trainen in de Ardennen. Dus dit ging ook minder goed.

Ik heb wel aan mijn duurvermogen proberen te werken en soms gaat dit leuk. Doordat ik geen werkverplichtingen meer heb kan ik gaan fietsen wanneer het weer goed is. Bijna wordt het beangstigend “ben ik dan toch een mooi weer fietser?”.

Wat maak je dan mee als je bij mooi weer fiets? Laats zat ik na 90 kilometer wat te eten opeen bankje langs de Lek. Komt er een echtpaar langs en zegt tegen mij “wat is de wereld toch mooi” Ik kan dit alleen maar beamen en denk dit gaat toch wel goed.

Tot zover mijn voorbereiding op de Dolomieten marathon en zoals ik al opmerkte kan het trainingsprogramma geïntensiveerd worden

Jos de Boss