Zomaar een fietsdag in 2009 - deel 1
Zomaar een fietsdag in 2009 - deel 1
Door: Gerard de Kam
Tweewielervrienden,
Na zo veel verslagen en updates van jullie met ervaringen waar de ware fietsverslaving vanaf spat, kan ik niet achterblijven. Ik heb niet de wapenfeiten te melden van proporties waar jullie in grossieren, maar ook de kleine ervaringen maken het leven compleet. Zo fietste ik donderdagochtend naar mijn werk in Den Haag. Ik had het koud, was te optimistisch gekleed. De wind woei zo ongehinderd vanuit de Noordzee recht in mijn snufferd en het ging niet. Het leek of elk duin steiler werd, mijn benen voelden loodzwaar en op een gegeven moment zie ik als in een film dat mijn meter nog maar 12 km/h aangeeft. "Ben ik dit?! Waar heb ik dit aan verdiend!" Op dat moment wordt ik ingehaald door een strakgeklede fietser op een mountainbike met slickbanden die er goed de sokken in had. Op zo'n moment wordt dan om een of andere reden altijd het roofdier in mij wakker. Ik spande mijn pijnlijke spieren en zette de achtervolging in. De kreupele hond die ik was veranderde op slag in een hongerig luipaard en ik zie de naald van de teller naar de dertig kruipen. Langzaam liep ik op mijn prooi in en toen ik op luttele meters genaderd was, merkte ik dat hij eigenlijk geen partij voor me was. Op de klimmetjes viel hij dermate terug dat ik moest inhouden om er niet voorbij te schieten. Iemand aftroeven is iets waar ik nog steeds een kinderlijke wellust in vind. Maar dan moet het wel een "gelijke" zijn. Dit slachtoffer was de moeite niet waard en kalmpjes toerde ik op tien meter achter hem aan. Toch wel tegen de 30 in het uur tegen een straffe wind. De leerstelling uit het voorgaande is dat het vaak een mentale oorzaak heeft als je niet vooruit te branden bent. Door een plotselinge gebeurtenis kun je opeens weer krachten aanboren waar je het bestaan niet van had vermoed. Die ervaring heb ik menigmaal beleefd. Vooral bij beklimmingen als ik dacht dat ik volledig kapot zat en er kwam opeens een fietsvriend voorbij, dan ging er vanbinnen ergens een deurtje open van een voorraadkamer met kracht en motivatie waardoor ik zo vijf km in het uur harder kon klimmen. Misschien herkennen jullie hier iets in.
Gerard
Door: Gerard de Kam
Tweewielervrienden,
Na zo veel verslagen en updates van jullie met ervaringen waar de ware fietsverslaving vanaf spat, kan ik niet achterblijven. Ik heb niet de wapenfeiten te melden van proporties waar jullie in grossieren, maar ook de kleine ervaringen maken het leven compleet. Zo fietste ik donderdagochtend naar mijn werk in Den Haag. Ik had het koud, was te optimistisch gekleed. De wind woei zo ongehinderd vanuit de Noordzee recht in mijn snufferd en het ging niet. Het leek of elk duin steiler werd, mijn benen voelden loodzwaar en op een gegeven moment zie ik als in een film dat mijn meter nog maar 12 km/h aangeeft. "Ben ik dit?! Waar heb ik dit aan verdiend!" Op dat moment wordt ik ingehaald door een strakgeklede fietser op een mountainbike met slickbanden die er goed de sokken in had. Op zo'n moment wordt dan om een of andere reden altijd het roofdier in mij wakker. Ik spande mijn pijnlijke spieren en zette de achtervolging in. De kreupele hond die ik was veranderde op slag in een hongerig luipaard en ik zie de naald van de teller naar de dertig kruipen. Langzaam liep ik op mijn prooi in en toen ik op luttele meters genaderd was, merkte ik dat hij eigenlijk geen partij voor me was. Op de klimmetjes viel hij dermate terug dat ik moest inhouden om er niet voorbij te schieten. Iemand aftroeven is iets waar ik nog steeds een kinderlijke wellust in vind. Maar dan moet het wel een "gelijke" zijn. Dit slachtoffer was de moeite niet waard en kalmpjes toerde ik op tien meter achter hem aan. Toch wel tegen de 30 in het uur tegen een straffe wind. De leerstelling uit het voorgaande is dat het vaak een mentale oorzaak heeft als je niet vooruit te branden bent. Door een plotselinge gebeurtenis kun je opeens weer krachten aanboren waar je het bestaan niet van had vermoed. Die ervaring heb ik menigmaal beleefd. Vooral bij beklimmingen als ik dacht dat ik volledig kapot zat en er kwam opeens een fietsvriend voorbij, dan ging er vanbinnen ergens een deurtje open van een voorraadkamer met kracht en motivatie waardoor ik zo vijf km in het uur harder kon klimmen. Misschien herkennen jullie hier iets in.
Gerard
Reacties
Reactie van Irma Hollinga (22-05-2009, 11:02)
Gerard, ik ken je helemaal niet, maar als rijdster bij Team Infa, met als grote subsponsor Van Doorn Groep, zat ik eens te kijken wat van Doorn allemaal doet op fietsgebied. Ik ben nl. helemaal met het fietsvirus besmet. Jouw stukje sprak me erg aan. Net als Ronald zal ik er ook aan denken als ik op 4 juni zoveel mogelijk keren de Alpe D'Huez op wil en denk dat ik niet meer kan. En misschien kan ik wel eens een keertje mee met jullie, in mijn mooie geel met groene shirt. Groet,
Irma
Irma
Reactie van Ronald Stalenberg (19-05-2009, 19:36)
Gerard, ik zal aan je denken als ik er op 4 juni helemaal doorheen zit tijdens mijn beklimmingen van de Ad6. De kracht en motivatie uit mijn voorraadkamer zal ik zeker nodig hebben. Bedank!!
Reageren
